Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός και το άλλο μισό είναι ο… Ντιόγκο! Λαμπάδα πρωί πρωί στο μπόι του Βραζιλιάνου γιατί με το γκολ λύτρωσης στο φινάλε του πρώτου μέρους έσωσε το νταμπλ. Μέχρι εκείνο το σημείο ο Ολυμπιακός ήταν έρμαιο του Φιλομένο και φώναζε «Φιλο…φεύγω» από το Κύπελλο.
Η φιλοσοφία της ομάδας, εξαιρουμένου του Λέτο, ήταν να μπούμε, να κρατήσουμε πίσω κι αν βάλουμε ένα γκολάκι έχει καλώς. Αν δεν βάλουμε, δεν τρέχει κάστανο. Αμ δε… Οι καμπάνες για τους προσεκτικούς είχαν αρχίσει να ηχούν πριν από το παιχνίδι, με το φορμάρισμα που είχε η ομάδα της Τρίπολης. Ντιν, νταν, ντον έκαναν και μέσα στο γήπεδο, με τις ευκαιρίες των γηπεδούχων στο πρώτο δεκάλεπτο. Ήχοι βροντώδεις εις ώτα μη ακουόντων. Μέχρι που ο Φιλομένο μας τη φόρεσε κανονικά, με τις μνήμες της Ανόρθωσης και του… ΠΑΣ Γιάννενα να επιστρέφουν ως βρυκόλακες αποκλεισμού.
Η μπαλιά του Τοροσίδη την ώρα της απόκρουσης έμοιαζε με ιδέα τραβηγμένη από τα μαλλιά. Τέτοιες ιδέες, όμως, ο Ντιόγκο δεν τις αφήνει αναξιοποίητες, τις πιάνει από τα μαλλιά και τις κάνει γκολάκια πρόκρισης. Ολο το ματς ήταν αυτή η φάση της μεγάλης μαγκιάς του Βραζιλιάνου να πάρει τη σωστή θέση, να δείξει ότι πράγματι είναι μακράν ο κορυφαίος φορ στην Ελλάδα και να αποκαταστήσει την τάξη.
Ασφαλώς και στη συνέχεια όλα πήραν το δρόμο τους. Η ομάδα έδειξε ότι φυσικά είναι πολύ καλύτερη από κάθε Αστέρα όταν είναι συγκεντρωμένη και όχι αλλού για αλλού, τα χαμόγελα και οι πλακίτσες επέστρεψαν στον πάγκο, ενώ το ματς θα μπορούσε κάλλιστα να πάει για πεντάρα με τις ευκαιρίες τόσο πριν από την ισοφάριση όσο και μετά.
Το ξέρω ότι το δεύτερο γκολ της Τρίπολης ήταν οφσάιντ, το ξέρω ότι ο Καρντόσο έπρεπε να είχε αποβληθεί, το ξέρω ότι ο Καλόπουλος σφύριξε υπέρ της νέας εποχής στη διαιτησία. Ξέρω, όμως πολύ καλά και ότι αυτός ο πελαγωμένος, ωχαδερφιστής Ολυμπιακός του πρώτου ημιχρόνου πρέπει κάποια στιγμή να αποφασίσει ότι από την αρχή του κάθε αγώνα μπορεί και οφείλει να παίζει με το πάθος και την ανωτερότητα του δευτέρου ημιχρόνου της αποψινής βραδιάς.
Χρήστος Μεγγλίδης
