Τι έχω να θυμάμαι από τον Τζόλε των γηπέδων;
Το αναψοκοκκινισμένο από ενθουσιασμό πρόσωπο του αδερφικού φίλου μου (νυν αρχισυντάκτη της Sportday) Μιχάλη Τσαπίδη, δεκαπέντε χρόνια πίσω, όταν επέστρεψε, στην εφημερίδα που δουλεύαμε τότε, από μια αποστολή στον Πύργο για παιχνίδι του Πανηλειακού (με την Προοδευτική ή τον Ολυμπιακό Βόλου): «Μαλάκα, έχει δύο παίκτες ο Πύργος που δεν υπάρχουν! Εναν Γιουγκοσλάβο πιτσιρικά καραφλό κι έναν Γιαννακόπουλο. Κάποτε θα τους μάθεις και θα με θυμηθείς».
Τι έχω να θυμάμαι από τον Τζόλε των γηπέδων;
Το ξενύχτι παρέα με τον Μπάμπη Παπάζογλου, ως βοηθοί ρεπόρτερ του Ολυμπιακού, κάτω από τα γραφεία του Σάκη Σταυρόπουλου στην οδό Πειραιώς, μέχρι να τελειώσει η μεταγραφή του Τζόλε και του Στέλιου. Με παράγοντες του Παναθηναϊκού και της ΑΕΚ να ανεβοκατεβαίνουν, με τα εκατομμύρια τότε να αλλάζουν χέρια και με το χαμόγελο του Τζόλε μέχρι τα αυτιά όταν βγήκε τη νύχτα παίκτης του Θρύλου. Τότε που το μεταγραφικό ρεπορτάζ ήταν ωραίο και είχε κυνηγητό στους δρόμους της Αθήνας κι όχι στις λεωφόρους του Ιντερνετ.
Τι έχω να θυμάμαι από τον Τζόλε των γηπέδων;
Ενα βραδάκι, σε κάποιο αεροδρόμιο, έδινα ρεπορτάζ στο ραδιόφωνο. Είχα φτάσει στη σύνθεση με την οποία θα έπαιζε ο Ολυμπιακός την άλλη μέρα. «…αριστερά στα χαφ θα είναι σίγουρα ο Τζόρτζεβιτς…». Κάποιος μου πήρε το κινητό από τα χέρια και συνέχισε την ενδεκάδα. «…Μην τον ακούτε αγαπητοί ακροατές, αποφάσισα αυτή τη φορά να παίξω δεξιά…». Καταλάβατε ποιός ήταν…
Τί έχω να θυμάμαι από τον Τζόλε των γηπέδων;
Τον απόλυτο τρόμο στα μάτια καλού μου φίλου, άρρωστου Παναθηναϊκού, όταν σε ένα ντέρμπι ο αμφίβολος Τζόλε ήταν τελικά στην ενδεκάδα. «Οχι, ρε πούστη μου, όχι πάλι αυτός…». Και την ομολογία ενός εκ των πλέον φανατικών βάζελων, σε κουβέντα που έβγαιναν τα εσώψυχα: «Από όλους τους παίκτες σας, μόνον αυτός όταν παίρνει την μπάλα με πιάνει η ψυχή μου. Τρέμουν τα πόδια μου, ξέρω ότι κάτι κακό θα συμβεί».
Τί έχω να θυμάμαι από τον Τζόλε των γηπέδων;
Από τα αμέτρητα γκολ του, εκείνα που μου έρχονται στο μυαλό κατευθείαν από την ψυχή και την ευτυχία της στιγμής: Το γκολ με τον ΠΑΟ στο ΟΑΚΑ από την ασίστ του Ζιοβάνι. Το γκολ πάλι με τον ΠΑΟ στο ΟΑΚΑ, στο 0-2, με την κλοτσιά του Μόρις. Ένα γκολ με την ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια στο 3-2 (με τον συνάδελφο Μπίλιο δίπλα μου να αναζητεί επειγόντως αναπνευστήρα, ξέρει αυτός)…Κι ένα με τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα για Κύπελλο, στο μοναδικό ματς στη ζωή μου που έχω νιώσει την απόλυτη μετάβαση από την οχλαγωγία στη βουβαμάρα.
Τι έχω να θυμάμαι από τον Τζόλε των γηπέδων;
Μια κούπα μόνιμα ψηλά στα χέρια του.
Υγεία να έχουμε, να ξαναγράψουμε σε καμμια τριανταριά χρόνια τί θα έχουμε να θυμόμαστε από τον Τζόλε των πάγκων.
Χρήστος Μεγγλίδης
