Προτού αποθεώσουμε τους νέους ήρωες του Θρύλου, ας τιμήσουμε τους υπάρχοντες. Κι ας επιλέξουμε τον M.V.P. της φετινής πορείας προς το δωδέκατο. Η ώρα για την ανάδειξη του M.V.R(edplanet)P. έφτασε!
Επειδή θα έχουμε πολύ καιρό να συζητάμε, να προτείνουμε και να διαφωνούμε για τα μεταγραφικά της ομάδας και επειδή ο Ολυμπιακός της νέας σεζόν θα εξαρτηθεί σε μεγάλο βαθμό κι από τις εξελίξεις στο θέμα Βαλβέρδε, νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον και αξίζει αυτές τις ημέρες να ανοίξουμε μια κουβέντα σχετικά με την παρουσία των ποδοσφαιριστών του Ολυμπιακού στην τρέχουσα σεζόν και στην επιτυχία τους να κατακτήσουν για άλλη μια χρονιά τον τίτλο.
Κυρίως επειδή όλα αυτά τα χρόνια είμαι της άποψης ότι πρώτα θα πρέπει να αποδίδονται τιμές σε όσους έχουν ήδη πετύχει κάτι παρά να προτρέχουμε σε αναζήτηση νέων ηρώων και φρέσκων ινδαλμάτων.
Πάμε, λοιπόν, να συζητήσουμε για την προσφορά των παικτών του Ολυμπιακού στο δρόμο προς το 12ο πρωτάθλημα και να αναδείξουμε μαζί μέσα από το Redplanet τον κορυφαίο ερυθρόλευκο για το φετινό πρωτάθλημα. Είναι ένα παιχνίδι που πάντοτε αρέσει, πάντοτε προκαλεί διαφορετικές εκτιμήσεις και απόψεις και είναι ό,τι πρέπει για την αναμονή των αγώνων στο Κύπελλο και των μεταγραφών (για τις οποίες λίγο αργότερα θα κάνουμε ανάλογα γκάλοπ για τις προτάσεις των αναγνωστών μας).
Ξεκινώ με τη δική μου άποψη για τον MVP του φετινού τίτλου και περιμένουμε τις δικές σας αναφορές, με το όνομα του κατά τη γνώμη σας πολυτιμότερου ποδοσφαιριστή και μια μικρή αιτιολόγηση της ετυμηγορίας σας.
Ο Λουτσιάνο Γκαλέτι είχε μεγάλη συμβολή στο σκοράρισμα, αφού άλλωστε έκανε και ατομικό ρεκόρ καριέρας και μάλιστα με χαμένες ευκαιρίες από άστοχα πέναλτι. Η ποιότητά του είναι αναμφισβήτητη, όπως και η ικανότητά του να δίνει λύσεις στις δύσκολες στιγμές της ομάδας.
Ο Αβραάμ Παπαδόπουλος είχε μια εντυπωσιακή πρώτη σεζόν στον Ολυμπιακό, με σερί αγώνες δίχως ανάσα και με μεγάλη επιτυχία απέναντι σε όλους σχεδόν τους επιθετικούς της Σούπερ Λιγκ.
Ο Ντιόγκο έκανε σούπερ ξεκίνημα, έδωσε μάχες με ολόκληρες άμυνες, έγινε θέμα ο σκληρός τρόπος με τον οποίο επιχειρήθηκε η αναχαίτισή του και έδειξε ότι είναι επιθετικός με προοπτικές μεγάλης καριέρας.
Ο Ντουντού ήταν το βαρόμετρο του Ολυμπιακού, όλο το παιχνίδι ξεκινούσε από τις δικές του κινήσεις, σπάνια έδειξε να επηρεάζεται η απόδοσή του από τα συνεχή ματς αλλά και το ότι προερχόταν κι από σερί αγώνων στη Ρωσία με ελάχιστη ξεκούραση. Συν τοις άλλοις, πέτυχε το γκολ-σφραγίδα τίτλου στη Νέα Σμύρνη, πήρε το πέναλτι-τρίποντο με τον Θρασύβουλο και έβαλε το εντυπωσιακότερο γκολ της σεζόν στο Καυτανζόγλειο.
Ο Φερνάντο Μπελούτσι είχε εξαιρετικά παιχνίδια και κάποια άλλα όχι τόσο καλά, αλλά έπαιξε σε 25 αγώνες και ήταν ο παικτης-κλειδί στο σύστημα του Βαλβέρδε, τρίτος σκόρερ της ομάδας πίσω από τον Γκαλέτι και τον Ντιόγκο. Ο Παρασκευάς Αντζας είχε μία σταθερή σεζόν, αλλά με προβλήματα απουσιών, ο Σεμπάστιαν Λέτο είχε εντυπωσιακά ξεσπάσματα μέσα κι έξω από το γήπεδο, ο Ντάρκο Κοβάσεβιτς βοήθησε πολύ ειδικά στο ντέρμπι με την ΑΕΚ και στην τελευταία χρονιά του, ο Πρέντραγκ Τζόρτζεβιτς έδωσε λύσεις, ο Βασίλης Τοροσίδης ήταν πολύτιμος και εξαιρετικός στα μεγάλα ματς, ο Χρήστος Πατσατζόγλου και ο Τάσος Πάντος έπαιξαν πολύ περισσότερο και έδωσαν πολύ περισσότερα από όσα θα περιμέναμε, ο Ντιντιέ Ντομί είχε καλά και άσχημα ματς. Ο Οσκαρ έπαιξε σχεδόν σε όλα τα ματς αλλαγή και προς το τέλος άρχισε να δείχνει τα καλά στοιχεία του, ο Ζεβλάκοφ έβγαλε την εμπειρία και τη σταθερότητά του, ο Ντάρμπισιρ έδειξε ότι αξίζει να μείνει περισσότερο, ο Μενδρινός ήταν αξιόπιστη λύση. Επαιξαν λιγότερο για διάφορους λόγους ο Μήτρογλου, ο Λεονάρντο, ο Γ. Παπαδόπουλος, ο Γκαλίτσιος κι ο Ραούλ Μπράβο.
Ο Αντώνης Νικοπολίδης ήταν και φέτος ο πολυτιμότερος. Δεν χρειάστηκε να κάνει τις περσινές καθοριστικές αποκρούσεις στα πέναλτι των αντιπάλων, δεν είχε τις επεμβάσεις για χάι λάιτ, δεν πρόσφερε κάτι περισσότερο στην καθολική αναγνώριση ότι είναι ο κορυφαίος τερματοφύλακας της χώρας. Με την ολύμπια ψυχραιμία του, την τεράστια εμπειρία του στις τοποθετήσεις, την παροιμιώδη ικανότητά του στο παιχνίδι με τα πόδια και την καθοδήγηση εμπιστοσύνης στους αμυντικούς του και σε όλη την ομάδα, κάνει μια σεζόν όνειρο. Και πιθανώς ιστορική, αφού είναι ο γκολκίπερ με το μικρότερο παθητικό στην Ευρώπη και πρωταγωνιστής μιας από τις καλύτερες άμυνες όλων των εποχών στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Κι αν δεν δεχτεί άλλο γκολ στα τρία ματς έως το τέλος, θα είναι ο τερματοφύλακας της καλύτερης άμυνας όλων των εποχών, βάσει αριθμών.
Αυτά λέω εγώ… Ας διαβάσουμε τώρα τί πιστεύετε εσείς που είναι και το σημαντικότερο.
Χρήστος Μεγγλίδης
