Αν το δει κανείς με την ψυχρή λογική, το αποτέλεσμα του αγώνα δεν ήταν για να τα βάψουμε μαύρα. Η διαφορά έμεινε στους 11 βαθμούς από τον Παναθηναϊκό και η ομάδα, στη φάση που βρίσκεται, αντέχει να μαζέψει τις όποιες δυνάμεις της και να πάρει την πρόκριση από τον ΠΑΟΚ.
Αν το δει κανείς με τη θέρμη των συναισθημάτων, το ξενέρωμα είναι η ιδανική λέξη. Δεν αντέχεται αυτή η εικόνα να μένει ο Παναθηναϊκός με δέκα παίκτες και να φαντάζει περισσότερο απειλητικός μέσα στο Καραϊσκάκη. Να έχει το δοκάρι του Καραγκούνη, το σουτ του Σιμάο, την ευκαιρία με τον Σπυρόπουλο που έσωσε ο Γκαλέτι και τη φάση με τον Κλέιτον στο τέλος. Δεν αντέχεται μονίμως ο Ολυμπιακός όταν παίζει με παίκτη παραπάνω να βραχυκυκλώνει. Δεν αντέχεται να γίνονται, σε μισή ώρα με παίκτη παραπάνω, μόνο δύο προσπάθειες για γκολ με τον Μπελούτσι.
Δεν είναι εικόνα του Ολυμπιακού να δείχνει ότι θέλει να κάνει πράγματα και να δείχνει επίσης ότι δεν μπορεί να τα κάνει. Δεν αρμόζει στον Ολυμπιακό να μένει έξω από το ντέρμπι ένας από τους καλύτερους παίκτες του επειδή είναι στην κόντρα με τον προπονητή, ούτε να έχει ο Ολυμπιακός αδιάφορους και εγωιστές παίκτες που κοιτάνε μόνο την πάρτη τους, αν το δούμε από την άλλη πλευρά.
Δεν είναι ό,τι καλύτερο για τον μόνιμο πρωταθλητή Ολυμπιακό που έχει κάνει γενικά τη ζωή μαρτύριο στον Παναθηναϊκό, να έχει τρία χρόνια να τον νικήσει στο πρωτάθλημα (έστω κι αν την τελευταία διετία δεν έχει χάσει κιόλας από τον Παναθηναϊκό και του έχει ρίξει την τεσσάρα στο Κύπελλο). Ούτε να δίνει δικαιώματα στον Παναθηναϊκό να χαμογελάει ότι θα μπορούσε με δέκα παίκτες να πάρει διπλό στο Φάληρο, αν έμπαιναν οι φάσεις του στο τέλος (έστω και με την ευγενική χορηγία του Σπάθα που έφερνε τον Παναθηναϊκό με τα φάουλ κοντά στην περιοχή του Νικοπολίδη και έκοβε συνέχεια το ματς σφυρίζοντας, με τον Ολυμπιακό να μην μπορεί κατ΄αυτόν τον τρόπο να βρει ένα ρυθμό για να πιέσει).
Δεν είναι ωραίο να βλέπουμε την ομάδα κατάκοπη, τον προπονητή να επιμένει σε ένα σχήμα που ήταν σούπερ όταν οι παίκτες ήταν φρέσκοι και το εφάρμοζαν στην εντέλεια, αλλά πλέον έχει γίνει προβλέψιμο, δεν «βγάζει» φάσεις και από γκολ έχουμε στερέψει. Ο Ολυμπιακός έχει βάλει στα τελευταία τέσσερα ματς ένα γκολ με πέναλτι κι ένα με το «κλείνω τα μάτια και σουτάρω» του Οσκαρ στη Γαλλία. Από την άλλη, δεν είναι και ωραίο για τον Ολυμπιακό να κοιτάζει ο προπονητής στον πάγκο και να μη βλέπει λύσεις τις οποίες εμπιστεύεται. Τουλάχιστον αυτήν την εντύπωση δίνει, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Εν τέλει, δεν είναι καθόλου ωραίο για τον Ολυμπιακό να είναι 9 και 11 βαθμούς μπροστά στην κορυφή και να φεύγει ο κόσμος του από το γήπεδο με ξινή γεύση και με μουρμούρα.
Να περάσουν (και να… περάσουμε) με το καλό τα ματς με τον ΠΑΟΚ και να βρεθούν λύσεις για την επόμενη σεζόν, δίχως κραυγές, πανικό και αφορισμούς. Με αυτοκριτική σε κάθε επίπεδο και με προοπτική να ξαναδούμε τον καταιγιστικό Ολυμπιακό του φθινοπώρου κι όχι αυτό το ταλαιπωρημένο σύνολο που εμφανίζεται τον τελευταίο καιρό και ειδικά μετά τη νίκη στο ΟΑΚΑ επί της ΑΕΚ.
Οι άλλοι μπορεί να είναι 11 βαθμούς πίσω και να χαίρονται επειδή ΘΑ νικούσαν τον Ολυμπιακό ή να μαζεύονται στις προπονήσεις και να κάνουν πάρτι επειδή είναι τρίτοι. Εμείς φυσικά και δεν θα γίνουμε ποτέ έτσι, αλλά μη φτάσουμε και στο άλλο άκρο να φέρνουμε την πλήρη καταστροφή ή να λέμε μπούρδες ότι καλύτερα να χάσει η ομάδα για να γίνουν αλλαγές, όπως ακούω τώρα τελευταία μέσα στα (δικαιoλογημένα) νεύρα πολλών, λόγω της κάμψης που υπάρχει.
Χρήστος Μεγγλίδης
