Για την κλάση των βασικών παικτών του Ολυμπιακού έχουν γραφτεί και ειπωθεί τα χίλια μύρια όσα. Μόνιμη επωδός στο φετεινό πρωτάθλημα οπαδών, φίλων, συμπαθούντων, αλλά και (ορκισμένων) εχθρών η απαράμιλλη ποιότητα κάποιων ερυθρόλευκων παικτών, που καταφέρνουν να “καθαρίζουν” τα παιχνίδια.
Μέχρις εδώ, λοιπόν, καλά. Όλοι συμφωνούμε.Βλέποντας, ωστόσο, κανείς το σημερινό ματς με τον Πανθρακικό -σεβαστή,καθ’ όλα, η νεόκοπη στην Α’ κατηγορία ομάδα, λίγη όμως για να ανακόψει
το τρένο του Βαλβέρδε- δεν μπορεί παρά να παραδεχτεί τούτο: εκεί που βλέπεις τους παίκτες να αδημονούν για τη λήξη του α’ημιχρόνου, εμφανώς βαριεστημένοι, μιας και έχουν εξασφαλίσει το
τρίποντο -ελέω Μπελούτσι - και να… χαροπαλεύουν μπροστά στην εστία του Νικοπολίδη για την ισοφάριση, ξαφνικά, λες και κάτι παθαίνουν.
Λέτο, αρχικά, Μπελούτσι στη συνέχεια, Ντουντού με τη μία και Γκαλέτι στο τέλος μοιάζουν να λένε σε όλους εμάς που βαριόμασταν θανάσιμα Σάββατο απόγευμα: “ό,τι ώρα θέλουμε και για πλάκα, αλλάζουμε 2, 3, 4 πασούλες σαν σε προπόνηση και Γκοοοοολ! Γιατί, έτσι μας αρέσει, που
λέει και η διαφήμιση”.
Αν θέλουμε, τώρα, να τα λέμε όλα και να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας, η βαρεμάρα των παικτών του Παναθηναϊκού στο ματς Κυπέλου με τον Πανσερραϊκό δεν υπερτερούσε απέναντι στην αγγαρεία, αλλά και κούραση, μετά και την Τούμπα, των παικτών του Ολυμπιακού. Εντούτοις, οι μεν “δαφνοστεφανωμένοι” και χορτάτοι εν πολλοίς σε τίτλους ερυθρόλευκοι πήγαν, είδαν και ενίκησαν οι δε “πράσινοι” αποχώρησαν ως”πριμαντόνες” και “μπαλαρίνες” (sic), για να δανειστούμε και τους χαρακτηρισμούς τόσο του προπονητή όσο και του προέδρου τους.
Για να τελειώνουμε. Ό, τι πληρώσεις παίρνεις. Μπορεί ο πάγκος κάποιων αντιπάλων του Ολυμπιακού να φαίνεται -ή και να είναι, ενδεχομένως,- πληρέστερος, παραμένει όμως άδειος από Γκαλέτηδες, Λέτους, Μπελούτσηδες, Ντιόγκους κ.λ.π.
Xρήστος Μεγγλίδης
