Σπάνια ο Ολυμπιακός έχει να δώσει ένα τέτοιου είδους παιχνίδι σαν κι αυτό της Πέμπτης στη Γαλλία. Να μοιάζει δηλαδή χαμένος από χέρι, να μην έχει ούτε τις πιθανότητες που συνήθως δίνονται στα αουτσάιντερ. Η προηγούμενη φορά που συνέβη κάτι τέτοιο ήταν σε εκείνο το ζευγάρι με τη Νιούκαστλ, με τον Ολυμπιακό να έχει χάσει πάλι 3-1 στο Καραϊσκάκη (με σφαγή από τον Ισπανό διαιτητή) και να πηγαίνει στην Αγγλία συνειδητά για τουρισμό, επιστρέφοντας με άλλα τέσσερα.
Εδώ τα πράγματα είναι απλά. Ο Ολυμπιακός για να προκριθεί πρέπει να γυρίσει ο κόσμος ανάποδα. Πρέπει να μπει ένα γκολ νωρίς, να αγχωθούν οι Γάλλοι, να πιεστούν ακόμη περισσότερο στη συνέχεια και να δοθεί η δυνατότητα να αλλάξουν τα ψυχολογικά δεδομένα του ματς. Από την άλλη, το ακόμη πιο δύσκολο για τον Ολυμπιακό είναι ότι θα πρέπει ταυτόχρονα και να ρισκάρει υπερβολικά στην επίθεση και να είναι πολύ γρήγορος στις αμυντικές αντιδράσεις του. Στη θεωρία όλα αυτά είναι εύκολα, στην πραγματικότητα όντως πρέπει να γυρίσει ο κόσμος ανάποδα για να συμβούν στο γήπεδο. Απέναντι σε μια ομάδα που σίγουρα δεν δίνει την εντύπωση ότι αποκλείεται να πανικοβληθεί αν το ματς «στραβώσει». Από την άλλη, η ικανότητά της να παίρνει αποτελέσματα στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια είναι επίσης αξιοσημείωτη.
Συνεπώς, ο αγώνας της Πέμπτης για τον Ολυμπιακό αξίζει αυτή τη φορά σωστής διαχείρισης, από τη στιγμή που η πρόκριση μοιάζει υπερβολικός στόχος λόγω των λαθών της προηγούμενης εβδομάδας. Η ομάδα καλείται να συνυπολογίσει, στη μεγάλη προσπάθεια που θα κάνει στην έδρα της Σεντ Ετιέν, τους αγώνες που ακολουθούν με ΠΑΟ και ΠΑΟΚ στο Φάληρο. Να μπει δυνατά στο ματς, να διεκδικήσει την επιστροφή της στο παιχνίδι της πρόκρισης, αλλά εφόσον τα πράγματα δεν κυλήσουν κατ’ ευχήν, να μην «διαλυθεί» κυνηγώντας χίμαιρες. Κι όταν λέω να μη διαλυθεί, εννοώ όχι τόσο σωματικά, αλλά ψυχολογικά. Μια καλή εμφάνιση και ένα αξιοπρεπές αποτέλεσμα (για παράδειγμα νίκη, έστω και δίχως πρόκριση) δεν θα είναι-επαναλαμβάνω, έτσι όπως έχουν έρθει τα πράγματα-τόσο πρόβλημα για τη συνέχεια, όσο θα είναι να έρθεί πάλι μια ρεβάνς α λα Νιούκαστλ. Και πάνω στη φούρια για να πετύχουμε το άνω-κάτω, μη γίνουμε περισσότερο άνω-κάτω. Αυτή είναι η γνώμη μου.
Χρήστος Μεγγλίδης
