ΝΤΟ-ρε-ΜΙ-φα-σολ-λα-σι και άλλα χαρωπά γαλλικά τραγουδάκια. Αυτός ήταν ο Ολυμπιακός σε άμυνα, κέντρο, επίθεση. Με «μαέστρο» τον προπονητή του και «σολίστες» τους παίκτες του πρόσφερε στο (στωικά υπομονετικό) κοινό του την πιο κακόγουστη και κακοστημένη φετινή παράσταση στο Καραϊσκάκη.
Το πιο εκνευριστικό και απογοητευτικό της βραδιάς δεν είναι ούτε το σκορ ούτε ο αποκλεισμός ούτε η εμφάνιση. Για μένα, το πλέον εφιαλτικό ήταν ότι από τη στιγμή που ο Τζόρτζεβιτς βάζει το πέναλτι (δώρο ήταν, αλλά το προηγούμενο στον Ντομί δεν το είχε δώσει) η ομάδα δεν μπορεί να πιέσει, να παθιαστεί, να πιστέψει, να κάνει μια ευκαιρία της προκοπής. Σε μισή ώρα αγώνα, με την εξέδρα να δίνει πάλι ρυθμό και τους Γάλλους να έχουν γυρίσει όλοι πίσω, ο Ολυμπιακός έχει να παρουσιάσει μια τζούφια κεφαλιά του Ντουντού. Τίποτε, μα τίποτε άλλο. Επειδή έχασε τον Γκαλέτι; Επειδή ξέμεινε από δυνάμεις; Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτό το πράγμα δεν ήταν Ολυμπιακός.
Η πίκρα αυτής της βραδιάς, που έφερε στις μνήμες εκείνη την ήττα-ντροπή από την Ρόζεμποργκ, η οργή και το σοκ από τη θλιβερή εικόνα της ομάδας δεν μπορεί να μηδενίσει τη συνολική φετινή παρουσία του Ολυμπιακού, τα όσα έχει καταφέρει στη διάρκεια της σεζόν και το έργο του Ερνέστο Βαλβέρδε. Δεν είμαστε ούτε ανόητοι ούτε Παναθηναϊκοί να το κάνουμε.
Ωστόσο, θα πρέπει αυτός ο κόσμος που ήταν και πάλι ΕΚΕΙ, να πάρει μερικές απαντήσεις απόψε. Ο αγαπημένος μας προπονητής, μέχρι να μας κάνει τη χάρη να μας ενημερώσει αν θέλει να μείνει και την επόμενη σεζόν, ας μας εξηγήσει γιατί ο συνάδελφός του τον «έδεσε» χειροπόδαρα για 90 λεπτά, γιατί έκανε πρώτη αλλαγή τον Αβραάμ με τον Ζεβλάκοφ και γιατί δεν έβαλε τον Λεονάρντο αριστερό χαφ, αλλά συνέχισε τα πειράματα της Κύπρου. Οι αγαπημένοι μας παίκτες, ας μας λύσουν την απορία γιατί δεν προλάβαιναν να βγουν πρώτοι στη μπάλα από τα Γαλλάκια, γιατί δεν έκαναν ούτε μία σωστή πάσα στο πρώτο ημίχρονο και γιατί δεν είχαν πάθος μετά το 1-2. Αργότερα, ας σκεφτούν ότι για να παίξεις με τη Μίλαν πρέπει πρώτα να περάσεις τη Σεντ Ετιέν, όχι μόνο στα λόγια. Και η αγαπημένη μας διοίκηση, ας μας πει γιατί δεν αποκτήθηκε ένας ακόμη χαφ το Γενάρη, από τη στιγμή που η ομάδα συνέχισε στην Ευρώπη.
Επαναλαμβάνοντας τη διευκρίνιση ότι φυσικά αυτή τη διοίκηση θέλουμε, φυσικά αυτόν τον προπονητή θέλουμε κι φυσικά αυτούς τους παίκτες (άντε, μερικούς ακόμη) θέλουμε, μερικές απαντήσεις θα ήταν απαραίτητες, μόνο και μόνο επειδή αυτή η νύχτα δεν «βγαίνει» με τίποτε…
Χρήστος Μεγγλίδης
