Τα δεδομένα είναι σαφή. Ο Ολυμπιακός βρέθηκε στην έκτακτη ανάγκη, λόγω της υπόθεσης Κοβάσεβιτς, να αποκτήσει άμεσα έναν επιθετικό κρούσης. Το μεταγραφικό πλάνο του δεν προέβλεπε για τον φετινό χειμώνα ούτε μεταγραφή σέντερ φορ, ούτε μεγάλο οικονομικό άνοιγμα για παίκτη. Το ερώτημα είναι τι θα γίνει τώρα.
Το σοβαρότερο δίλημμα πλέον είναι αν ο Ολυμπιακός θα πρέπει να υποκύψει στην χρονική πίεση και στην ανάγκη επιθετικής διεύρυνσης του ρόστερ του, επιλέγοντας έναν από τους ποδοσφαιριστές που σωρηδόν του προτείνονται, ή να επιμείνει στην πολιτική που εσχάτως ακολουθεί, δηλαδή να πάει σε μεταγραφή παίκτη νεαρής ηλικίας, με προοπτικές εξέλιξης και μεταπωλητική αξία.
Η εύκολη απάντηση είναι η δεύτερη. Προφανώς και η ενδεδειγμένη. Επειδή, λοιπόν, η ιστορία των μεταγραφών έχει διδάξει πως σε τέτοιες απρόβλεπτες και απρογραμμάτιστες περιπτώσεις είναι υπαρκτός ο κίνδυνος λάθους ή υπερτιμημένης επιλογής, καλό θα είναι ο Ολυμπιακός να χρησιμοποιήσει την εμπειρία του για να αποφύγει παγίδες.
Δικαίως θα μπορούσε να εκτιμήσει κάποιος, ότι θα ήταν προτιμότερο να μείνει ο σύλλογος πιστός σε μια στρατηγική αποδεδειγμένα επιτυχημένη, έστω κι αν χρειαστεί να δαπανήσει κάτι περισσότερο σε ρίσκο και χρήματα, παρά να πάει σε λύσεις «εγνωσμένης αξίας» και δοκιμασμένες που μπορεί όμως να αποδειχθούν ξεζουμισμένες και σίγουρα θα είναι μικρής διάρκειας.
Για να μιλάμε και με παραδείγματα: Καλύτερα Γκιγιέρμε, Κειρίσον, Τοϊβόνεν ή όποιο άλλο κελεπούρι τύπου Ντιόγκο, παρά… Κρέσπους και Μοριέντες στα τριανταφεύγα τους.
Χρήστος Μεγγλίδης
