Αυτός ο Παναθηναϊκός δε σ’ αφήνει να γκρινιάξεις! Τί να κάτσουμε να συζητήσουμε τώρα; Γιατί ένα τελειωμένο από το δεκάλεπτο παιχνίδι έγινε πάλι ψυχοφθόρο; Γιατί, από το γκολ του Γκαλέτι κι έπειτα, η ομάδα δεν έκανε φάση για το τρίτο; Γιατί ο Οσκαρ δεν μπορεί; Γιατί τα πέναλτι γίνονται βραχνάς; Γιατί ο Αρβανίτης πήρε σε τρία μαρκαρίσματα για κάρτα μόνο μία; Γιατί ο Ντιόγκο πρέπει επιτέλους να ξεκουραστεί; Θα τα σχολιάσουμε όλα αυτά και θα προβληματιστούμε στο βαθμό που πρέπει.
Αλλά αυτός ο Παναθηναϊκός, ρε παιδιά, δε σ’ αφήνει… ν’ αγιάσεις. Και τελικά δε σ’ αφήνει να προβληματιστείς. Δεν σε αφήνει να αγχωθείς λίγο. Γίνεται η ισοφάριση του Σίμιτς και πας να σκεφτείς τη διαφορά στη βαθμολογία, πας λίγο να φυσήξεις και να ξεφυσήξεις και τελικά κάνεις πάλι πάρτι με ούζο… 12!
Πως έλεγε το τραγούδι; «Δώδεκα, κι ούτε ένα τηλεφώνημα, τη μοναξιά της κορυφής μου δεν χτυπάς, και ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ Η ΑΠΟΣΤΑΣΗ για μάς…. ΔΩΔΕΚΑΑΑΑΑΑ»!
Το μόνο κακό που έκανε ο Κουτσιανικούλης και η παρέα του είναι ότι τώρα οι Αμπράμοβιτς δεν έχουν περιθώριο να ψήσουν τον κόσμο τους και τον Τεν Κάτε πως αυτό που έφταιγε ήταν ότι δεν έπαιζαν οι αναπληρωματικοί τους. Και θα πρέπει να τα σκάσουν για να κάνουν μεταγραφές στην εβδομάδα που τους απέμεινε. Να δούμε αν πάλι θα τους τα πάρουν χοντρά (γιατί θα τους τα πάρουν) και τι Ροντρίγκους θα φέρουν.
ΥΓ. Στο δάκρυ του Ντάρκο για την αποθέωση καθρεφτίστηκε το μεγαλείο του Ολυμπιακού και του λαού του. Τώρα έρχεται ο επόμενος Ντάρκο για να το ζήσει κι αυτός…
Χρήστος Μεγγλίδης
