Η νίκη στις Σέρρες μπορεί να ήταν κι αυτή στο γκολ, όπως συμβαίνει συνήθως τον τελευταίο καιρό με τις νίκες του Ολυμπιακού, μόνο που ο τρόπος αυτής της επιτυχίας ήταν περισσότερο απολαυστικός και λιγότερο αγχωτικός από τους προηγούμενους αγώνες.
Δεν θα καμαρώσουμε επειδή η ομάδα έπαιξε μπάλα επιπέδου ή έθελξε με το θέαμα που παρουσίασε. Ωστόσο αυτή η εμφάνιση στις Σέρρες μπορεί κάλλιστα να χαρακτηριστεί πειστική για τη νοοτροπία πρωταθλητή που κουβαλάει αυτή ομάδα εδώ και χρόνια. Σε συνθήκες κάθε άλλο παρά φιλικές με δυναμιτάκια και κροτίδες, με έναν αντίπαλο που από ένα σημείο και μετά το γύρισε σε χτυπήματα στο ψαχνό για να μπορέσει να ανταποκριθεί, ο Ολυμπιακός έδειξε χαρακτήρα κυριαρχίας.
Δεν είναι βέβαια η μεγαλύτερη νίκη της χρονιάς αυτή στις Σέρρες, ούτε το 1-0 θα μας κάνει να χοροπηδάμε για το θρίαμβο. Ηταν, όμως, ακόμη ένα δείγμα ασφάλειας για την ικανότητα του Ολυμπιακού να καθαρίζει τα παιχνίδια του και να στερεί και τις τελευταίες ελπίδες από τους ανταγωνιστές του για τον τίτλο.
Σε κανένα φίλο της ομάδας προφανώς δεν άρεσε ότι δεν μπήκε το δεύτερο γκολ για να τελειώσει το ματσάκι μια ώρα αρχύτερα, να αποφευχθούν οι κάρτες από την ένταση που τεχνηέντως δημιουργήθηκε και να δοθεί η δυνατότητα για μια καθαρή και σε σκορ νίκη. Ο Τοροσίδης και ο Μπελούτσι (κυρίως αυτός) θα μπορούσαν άνετα να είχαν σκοράρει σε φάσεις που έκαναν το δύσκολο και έχασαν το εύκολο. Από την άλλη, δεν μπορεί κανείς να παραγνωρίσει ότι ο Ολυμπιακός πήγε μέχρι το τέλος το παιχνίδι δίχως να απειληθεί ούτε σε μία φάση και έδωσε την εντύπωση ότι γκολ δεν θα δεχόταν από τον Πανσερραίκό όχι σε 90 λεπτά αλλά ούτε σε 90 αιώνες.
ΥΓ: Αυτος ο «γιατρός» ο Κωνσταντινίδης δεν θα πρέπει να αισθάνεται ντροπή για τη φάση που έκανε το «θύμα» για να πάρει αποβολή του Νικοπολίδη. Θα πρέπει να αισθάνεται περήφανος για το πιο μεγάλο επίτευγμα της ποδοσφαιρικής καριέρας του: να καταφέρει να εξαγριώσει τον Νικοπολίδη! Δεν θυμάμαι να το έχει πετύχει άλλος. Μπράβο στον «γιατρό» που μπόρεσε έστω και στο τέλος της καριέρας του να κάνει κάτι για το οποίο θα τον θυμάται η ελληνική ποδοσφαιρική ιστορία.
Χρήστος Μεγγλίδης
