Κανείς φίλος του Ολυμπιακού δεν θα θυμάται την αναμέτρηση της Τρίπολης με… νοσταλγία. Ουδείς θα την συμπεριλάβει στη «φιλμογραφία» των κορυφαίων ερυθρόλευκων στιγμών. Αυτή η νίκη, όμως, με τον Ολυμπιακό υποφερτό και επαγγελματία, μπορεί να μείνει σαν μια νίκη τίτλου. Το σίγουρο είναι ότι πρόκειται για μια νίκη σαν κι αυτές τις… μαχαιριές που δίνει ο Ολυμπιακός στους αντιπάλους του, σαν κι αυτές τις σφαλιάρες πάνω που πάνε να πάρουν ελπίδα. Ηταν μια νίκη με τίτλο «άντε τώρα να παίξετε το ντέρμπι σας και κάντε ό,τι θέλετε! Ποιός ασχολείται;».
Εδώ που τα λέμε, αυτός ο αγώνας δεν είναι για πολλά συμπεράσματα και αναλύσεις. Οι τρεις βαθμοί είχαν σημασία εκ προοιμίου, οι τρεις βαθμοί ήρθαν και το βήμα τίτλου έγινε. Ολα τα υπόλοιπα είναι σημαντικά, μόνο που έρχονται σε δεύτερη μοίρα. Να κατηγορήσουμε τους παίκτες επειδή δεν γοήτευσαν με την απόδοσή τους στη λάσπη της Τρίπολης και στο πρώτο ματς της χρονιάς μετά τις διακοπές; Δεν θα το κάνουμε. Να γκρινιάξουμε για τον Βαλβέρδε επειδή έβγαλε τον Λετο αντί για κάποιον άλλον; Δεν θα το κάνουμε.
Ξέρετε τί θα κάνουμε; Θα καθίσουμε αναπαυτικά στους καναπέδες μας και θα δούμε το παιχνίδι του Παναθηναϊκού με την ΑΕΚ, με τον ιδρώτα του Τεν Κάτε και του Μπάγεβιτς να κυλάει όπως η σαμπάνια στα ποτήρια μας. Ιδανική εικόνα για βράδυ Κυριακής. Κι όπως είπαμε, ας κάνουν ό,τι θέλουν, είναι πολύ μακριά για να μας καεί καρφάκι…
Χρήστος Μεγγλίδης
