Κακή αρχή, τέλος και…μέση

Να εξηγήσω τον τίτλο του κειμένου: η αρχή του αγώνα, ουσιαστικά όλο το πρώτο ημίχρονο, παρέπεμψε στη γκρίνια που υπήρχε για τα χαμένα σαρανταπεντάλεπτα όταν ξεκίνησε η σεζόν. Το τέλος ήταν ακόμη χειρότερο, γιατί σε ένα γεμάτο εικοσάλεπτο μετά την ισοφάριση και την αποβολή του Σολάνο, ο Ολυμπιακός όχι μόνο δεν έκανε ούτε μία σοβαρή φάση για το δεύτερο γκολ, αλλά απειλήθηκε να χάσει το παιχνίδι, με τον Τσίγκα να παίζει μόνος του όλη την άμυνα και τη Λάρισα, αντί να πιέζεται, να κάνει αυτή τις ευκαιρίες.

Αυτό ήταν το χειρότερο, η εικόνα δηλαδή της ομάδας μετά την (απρόσμενη για τη μορφή που είχε πάρει ο αγώνας) ισοφάριση. Οι δύο χαμένοι βαθμοί μπορεί να αναπληρωθούν στη συνέχεια, ωστόσο η αντίδραση της ομάδας σε αυτές τις απρόβλεπτες συνθήκες που διαμορφώθηκαν ήταν προβληματική.
 
Πάμε τώρα στη…μέση. Ο Ολυμπιακός δεν είχε πρόβλημα στη μέση του αγώνα. Αντιθέτως αυτό ήταν το καλύτερο κομμάτι του, όταν από το 45 έως το 75 υπήρχε μόνον αυτός στο γήπεδο, έβαλε το γκολ, έκανε μία-δυο καλές φάσεις και το κυριότερο άφησε τη Λάρισα πολύ μακριά από την περιοχή του Νικοπολίδη. Αυτό το ημίωρο ήταν το μοναδικό στο οποίο λειτούργησε σωστά η μεσαία γραμμή της ομάδας. Οι κεντρικοί και οι ακραίοι χαφ ανέβασαν την απόδοσή τους, συνολικά η ομάδα πίεσε καλύτερα και έδειξε την ανωτερότητά της.
 
Στον υπόλοιπο χρόνο του αγώνα η ομάδα δεν είχε κανένα συντονισμό, ούτε όταν αμύνθηκε ούτε όταν επιτέθηκε. Στο πρώτο ημίχρονο, η Λάρισα έμοιαζε με την…Μπαρτσελόνα γιατί έβρισκε συνεχώς χώρους, από τον άξονα και τα άκρα. Μετά το 1-1 ο Ολυμπιακός έμοιαζε με το απόλυτο τίποτα, καθώς το σοκ από το γκολ του Περουβιανού…παρακράτησε.
 
Ο Βαλβέρδε αντέδρασε σωστά στο ημίχρονο, όπως αποδείχτηκε από τη μεταμόρφωση του Ολυμπιακού όταν ξαναβγήκε στο γήπεδο, δικαίως έβγαλε τον Ντομί πριν τον βγάλει ο Κάκος, αλλά από την ώρα που η Λάρισα απάντησε από το πουθενά (με την τυχερή, αλλά γκολάρα του Σολάνο) έδειξε κι αυτός να βραχυκυκλώνει.
 
Και κάτι τελευταίο: ο Ολυμπιακός κάνει συχνά υπομονή και δίνει μεγάλα περιθώρια σε ποδοσφαιριστές του, είτε όταν δεν αποδίδουν καλά είτε όταν έχουν τραυματισμούς. Με τον Βενετίδη, δεν θα έπρεπε να είχε συμβεί το ίδιο; Υπάρχει στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή αριστερός μπακ σαν αυτόν; Μην ψάχνετε, δεν υπάρχει…
 
Χρήστος Μεγγλίδης