Το εναέριο βολέ με τα φάλτσα από τον Τζόλε ήταν απλώς ακόμη ένα από τα υπέροχα γκολ μιας υπέροχης καριέρας. Το άλλο βολέ, από το αριστερό του Ντουντού ψηλά στη γωνιά, στο κάδρο του Κοβαλέφσκι θα το απολαύσουμε πολλές φορές στο διαδίκτυο (κι εμείς κι ο… Κοβαλέφσκι που εκεί άλλωστε θα το δει πρώτη φορά). Τις ντρίμπλες και τις πάσες του Μπελούτσι δεν τις μάθαμε στο Καυτανζόγλειο, ούτε την κλάση του Αντώνη, το πάθος του Αβραάμ, τη σιγουριά του Αντζα και τις δυνατότητες όλων των παικτών του Ολυμπιακού.
Αυτό που είδαμε για πρώτη φορά το βράδυ του Σαββάτου 22 Νοεμβρίου, κατά τη διάρκεια ενός αγώνα του Ολυμπιακού, ήταν το χαμόγελο ευτυχίας στο πρόσωπο του Ερνέστο Βαλβέρδε. Για πρώτη φορά από τότε που ανέλαβε τον Ολυμπιακό, ο προπονητής του έμοιαζε απολύτως ικανοποιημένος για όσα έβλεπε στο γήπεδο από την ομάδα του. Αυτό, φίλοι μου, είναι το μεγαλύτερο κέρδος από το ταξίδι στη Θεσσαλονίκη. Πιο σημαντικό από τη νίκη επί του Ηρακλή και τους τρεις βαθμούς, πιο σπουδαίο από τη διατήρηση της βαθμολογικής διαφοράς, με τον Θρύλο στο limit up και τους υπόλοιπους να κινούνται στα σύγχρονα επίπεδα του χρηματιστηρίου.
Η ευτυχία του Βαλβέρδε οφείλεται στην ισπανική μορφή που είχε το παιχνίδι του Ολυμπιακού. Η μπάλα κυκλοφορούσε πιο γρήγορα κι από τον Βαρδάρη, η πίεση της ομάδας στον Ηρακλή ήταν πιο ισχυρή από τους ανέμους, το ίδιο ταχύτατη ήταν και η δυνατότητα του Ολυμπιακού να κάνει φάσεις. Οι γηπεδούχοι δεν μπορούσαν να περάσουν τη σέντρα, την περιοχή του Νικοπολίδη ούτε που την έβλεπαν.
Ο χρόνος που ζητούσε και εδικαιούτο ο Ισπανός αποδεικνύεται ότι μπορεί να φέρει το θέμα που ζητεί και δικαιούται ο κόσμος του Ολυμπιακού. Σε αυτό το παιχνίδι, με τόσες απουσίες και με δέκα παίκτες για ένα ημίχρονο, ο Ολυμπιακός βούλωσε πολλά στόματα. Όχι τόσο τα νηστικά στόματα των αντιπάλων του, γιατί αυτά είναι εδώ και χρόνια και θα παραμείνουν και εφέτος ερμητικά κλειστά, για να ανοίγουν μόνο όταν πρέπει να αποθεώσουν ή να κράξουν πολυμετοχικότητες και ξαναζεσταμένους προπονητές. Σε αυτό το ματς, ο Ολυμπιακός του Βαλβέρδε βούλωσε και τα δικά μας στόματα που - χορτασμένα από τις μεγάλες μπουκιές τίτλων και επιτυχιών - πολλές φορές βιάζονται για ακόμη πιο λαχταριστές λιχουδιές.
Τώρα η Μπενφίκα. Τίποτε άλλο.
Χρήστος Μεγγλίδης
