Ολο το αρνητικό mood που είχε δημιουργηθεί πριν από τον αγώνα με τον Εργοτέλη, αντικαταστάθηκε από την ομάδα στο Φάληρο με χαμόγελο για τη συνέχεια και πιστοποίηση του χαρακτήρα της.
Ομολογώ ότι, όπως και πολλοί άλλοι, ένιωθα κάτι σαν κακό προαίσθημα πριν από τη σέντρα αυτής της αναμέτρησης. Όχι τόσο επειδή η συμπαθής και αξιόλογη ομάδα του Εργοτέλη είχε παρουσιαστεί ξαφνικά κάτι σαν Μπαρτσελόνα, με τον Κουτσιανικούλη-Μέσι και τον Ογκουνσότο-Ετό, κι ο Ολυμπιακός δεν θα μπορούσε να την κερδίσει στο Καραϊσκάκη. Ούτε επειδή ο ίδιος ο Ολυμπιακός είχε στείλει ανησυχητικά μηνύματα με την απόδοσή του στους τρεις προηγούμενους αγώνες.
Ο βασικός λόγος για αυτό το… σφίξιμο ήταν όσα είχαν συμβεί με τους… άλλους στην συγκεκριμένη αγωνιστική. Ο Παναθηναϊκός με δέκα παίκτες είχε περάσει από τη Νέα Σμύρνη με την κεφαλιά του Γκούμα την ώρα που όλοι περίμεναν ότι θα καταρρεύσει, η ΑΕΚ είχε ανατρέψει με δέκα παίκτες στις καθυστερήσεις το προβάδισμα της Τρίπολης, λες και ήταν η Μάντσεστερ στον τελικό με την Μπάγερν. Εμοιαζε να είχε δημιουργηθεί μια ατμόσφαιρα «συνωμοσίας του σύμπαντος», ώστε να μειωθεί η βαθμολογική διαφορά με τον Ολυμπιακό.
Μέσα στο γήπεδο, όμως, δόθηκαν απαντήσεις και διαλύθηκαν σκιές και φαντάσματα. Η ομάδα ξεχείλιζε από σοβαρότητα και διάθεση. Η απόδοσή της δεν έφτασε, φυσικά, σε μαγικά επίπεδα, αλλά η θέληση των παικτών να παίξουν σωστά, με υπομονή και να ψάξουν το αποτέλεσμα και το θέαμα ήταν από την αρχή εμφανής.
Στο πρώτο τέταρτο ο Ολυμπιακός έκανε πέντε κόρνερ και πίεσε για το γρήγορο γκολ. Πολύ σημαντικό είναι ότι το γκολ ήρθε σχετικά γρήγορα, δίχως η ομάδα να αγχωθεί επειδή μέχρι τότε δεν της έβγαιναν πολλές φάσεις. Είχε μεθοδικότητα, δεν πανικοβλήθηκε από το καλό μπλοκάρισμα του αντιπάλου, κράτησε τον έλεγχο του αγώνα και περιόρισε κάθε ενθουσιασμό του Εργοτέλη από την πρόσφατη νίκη του στο ΟΑΚΑ και τις βλέψεις του να κάνει το ίδιο και στο Καραϊσκάκη.
Παρά το χαλάρωμα στο τελευταίο κομμάτι του αγώνα, το οποίο είχε ως συνέπεια κάποιες ευκαιρίες των φιλοξενούμενων, η εικόνα στην ομάδα και στην εξέδρα δεν είχε τίποτα θαμπό. Αντιθέτως, είναι ξεκάθαρο ότι ο Ολυμπιακός αφήνει πίσω του τις πρόσφατες εκτός έδρας ήττες και ετοιμάζεται συμπαγής και ήρεμος για το ντέρμπι στο ΟΑΚΑ.
Αυτή η ηρεμία είναι το μεγάλο όπλο του και εφόσον τη διατηρήσει και την… ενισχύσει με την επιστροφή των τραυματιών, θα δικαιωθούν όσοι στοιχημάτιζαν στο ξεκίνημα της σεζόν ότι ο τίτλος φέτος θα κριθεί πιο σύντομα από κάθε άλλη χρονιά.
Την ώρα που οι βασικοί ανταγωνιστές του αντιμετωπίζουν κρίσεις διαρκείας, με προέδρους να παραιτούνται, με κόσμο να γιουχάρει στα γκολ της ομάδας του, με παίκτες να γελάνε δημοσίως με τις αλλαγές του προπονητή τους και με διοικήσεις να απειλούν ότι θα αλλάξουν όλους τους ποδοσφαιριστές, ο Ολυμπιακός δεν μπορεί φυσικά να ασχολείται με δήθεν προβλήματα εσωτερικών σχέσεων και άλλες τέτοιες αηδίες. Το μόνο που πρέπει να υπάρχει ως προβληματισμός στο Ρέντη είναι να βρεθεί, το συντομότερο δυνατόν, ο τρόπος που αυτή η πάρα πολύ καλή ομάδα θα βγάλει τις πραγματικές δυνατότητές της στο γήπεδο, με ένταση και διάρκεια. Μόλις συμβεί αυτό, ο Ολυμπιακός - σε ό,τι αφορά τη «μάχη» του πρωταθλήματος - θα κάνει ότι δήθεν θα ενδιαφέρεται για τους προσεχείς αγώνες του ΠΑΟΚ και της Ξάνθης, μόνο και μόνο για να έχει κάτι να ασχολείται…
Χρήστος Μεγγλίδης
