Την έφαγε κι ο Παναθηναϊκός τη… σεφταλιά του, έτσι ώστε να αποδειχθεί αφενός ότι τα γελάκια και τα πάρτι στα κότερα βγαίνουν ξινά και αφετέρου ότι η συντριπτική υπεροχή των κυπριακών ομάδων έναντι των ελληνικών στις φετινές διοργανώσεις δεν ήταν απλή σύμπτωση.
Είναι πράγματι εντυπωσιακή η ομοιότητα του τρόπου με τον οποίο η Ανόρθωση νίκησε τον Παναθηναϊκό και τον Ολυμπιακό. Με δύο γρήγορα γκολ και με ένα τρίτο στο τέλος. Υπήρχαν βέβαια και διαφορές. Το πέναλτι του Παναθηναϊκού (που μπήκε) δεν έχει καμμία σημασία. Το πέναλτι του Ολυμπιακού (που χάθηκε), θα μπορούσε να είχε αλλάξει όλα τα δεδομένα. Η σημαντικότερη διαφορά, όμως, εντοπίζεται στην εικόνα που είχαν τα δύο παιχνίδια επί κυπριακού εδάφους. Ο ανέτοιμος και ανοργάνωτος Ολυμπιακός του Αυγούστου, είχε κάνει πέντε φάσεις για γκολ και είχε εγκατασταθεί σε όλο το δεύτερο ημίχρονο στα καρέ του Μπεκιάι. Ο πανέτοιμος και οργανωμένος Παναθηναϊκός του Οκτωβρίου, είχε την ευκαιρία με τη γρήγορη μείωση του σκορ να πάρει τα πάνω του ψυχολογικά και να γυρίσει το παιχνίδι. Αντί αυτού, είδαμε για μία ώρα παιχνιδιού, τους πράσινους να μην κάνουν ούτε μία φάση στην περιοχή των γηπεδούχων! Ούτε μισή!
Κι αν στο ματς με την Ίντερ, ο Παναθηναϊκός είχε δυο-τρία μακρινά σουτ για να απειλήσει τους Ιταλούς, στο ματς της Κύπρου δεν έκανε ούτε σουτ. Συμπλήρωσε 180 λεπτά στο Τσάμπιονς Λιγκ, χωρίς να δημιουργήσει υποψία κινδύνου στις αντίπαλες ομάδες από οργανωμένη προσπάθεια. Το λέω αυτό, γιατί όλοι στέκονται στα αμυντικά κενά που έχει, αφού πράγματι έχει καταφέρει να δεχτεί γκολ με κάθε τρόπο, με αποκορύφωμα το αυτογκόλ από αράουτ, σπάνια εικόνα στην ιστορία του παγκόσμιου φούτμπολ.
Κι έρχεται κι αυτός ο άτιμος ο Μουρίνιο να κάνει συγκρίσεις του Ολυμπιακού με τον Παναθηναϊκό. Δεν φτάνει που τους έβαλε δυο γκολάκια στη μεγάλη τους επιστροφή στο Τσάμπιονς Λιγκ, τους τα λέει κι από πάνω. Αλλά έτσι είναι… Οταν κομπάζεις το καλοκαίρι ότι έχεις πιο πολλά λεφτά από τον Αμπράμοβιτς κι αντί να πάρεις τον Μουρίνιο που… ξερογλυφόταν και το είχε καημό καριέρας να έρθει στον πολυμετοχικό, φέρνεις τον άσπονδο φίλο του, τον μισό Τεν Κάτε, κάτι τέτοια θα ακούσεις…
(Ο μισός Τεν Κάτε, σύντομα θα γίνει ολόκληρος. Μέχρι τώρα έχει φάει πέντε γκολάκια. Άλλα τόσα έμειναν για να τα κάνει… ten).
Θα τα ξαναπούμε μετά τη Νόρντζελαντ…
Χρήστος Μεγγλίδης
