Οσα συμβαίνουν φέτος στο αγωνιστικό κομμάτι του Ολυμπιακού έχουν αναλυθεί σε όλες τις… παραλλαγές τους. Η αδυναμία της ομάδας να σκοράρει στο πρώτο ημίχρονο, η ατολμία της μακριά από το Καραϊσκάκη, η έλλειψη αποκρυσταλλωμένου σχεδιασμού ανάπτυξης και αντίδρασης στις εκτός έδρας αναμετρήσεις, οι… μινιμάλ λύσεις στους σκόρερ της ομάδας, οι απουσίες με τους τραυματισμούς, το… παρανακάτεμα της τράπουλας από την προπονητή, όλα αυτά σχολιάζονται διαρκώς επειδή απλούστατα επαναλαμβάνονται.
Είναι σαφές ότι υπάρχει πρόβλημα. Υπεύθυνος για να το επιλύσει είναι πρωτίστως ο προπονητής, αλλά δεν πρόκειται να βρεθεί άκρη αν δεν συμβάλλουν οι ποδοσφαιριστές. Ο Ολυμπιακός έχει βρεθεί κι άλλες φορές στο παρελθόν σε ανάλογη θέση και είχε καταφέρει να ξεμπερδέψει. Κάπως έτσι παρουσιαζόταν η μίνι κρίση έπειτα από μια ήττα στο Ηράκλειο από τον ΟΦΗ με εκείνη την καραμπόλα Τζόρτζεβιτς-Νικοπολίδη, κάπως έτσι διαμορφωνόταν η ατμόσφαιρα μετά την ήττα πέρσι στην Τρίπολη από τον Αστέρα. Ο Ολυμπιακός σε εκείνα τα παιχνίδια είχε παίξει πολύ χειρότερα σε σχέση με την παρουσία του στο Αλί Σαμί Γεν και στο Κλεάνθης Βικελίδης.
Η ισοπέδωση της ομάδας και του (εκάστοτε) προπονητή της είναι κάτι που κατά καιρούς γίνεται στον Ολυμπιακό. Κι όσο εύκολα ισοπεδώνεται, τόσο εύκολα ανοικοδομείται η εμπιστοσύνη του κόσμου. Είναι προφανές ότι ο εφετινός Ολυμπιακός έχει καθυστερήσει σημαντικά να εξασφαλίσει την απαιτούμενη σταθερότητα σε ρυθμό, απόδοση και αποτελέσματα. Διατηρεί ωστόσο την πρώτη θέση στο πρωτάθλημα και σημαντικές ελπίδες πρόκρισης στην επόμενη φάση του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ κι αυτό είναι σημαντικό, για την κατάστασή του, προνόμιο.
Υπάρχει δηλαδή ακόμη χρόνος για να διορθωθεί το πράγμα, δίχως τις συνθήκες εκνευρισμού και πανικού, τις οποίες η ομάδα θα καλείτο να αντιμετωπίσει αν είχε εγχώρια βαθμολογική υποχώρηση ή ολοκληρωμένη διεθνή αποτυχία. Το πιεστικό περιβάλλον δουλειάς δεν αποτελεί νέο τόπο για τους επαγγελματίες προπονητές και ποδοσφαιριστές του Ολυμπιακού. Οι παλιοί το ξέρουν, οι νέοι το μαθαίνουν. Η αξία όλων είναι δεδομένη. Απομένει πλέον να βγάλουν στους αγώνες τη νοοτροπία που αποτελεί το κυριότερο γνώρισμα αυτής της ομάδας στα τελευταία χρόνια της κυριαρχίας της.
Στην Ξάνθη ο Ολυμπιακός δεν είχε παίξει μπάλα και πήρε το ματς με προσωπική ενέργεια του Ντιόγκο. Στη Δανία ήταν άθλιος αλλά πάλι έβαλε γκολ στο τέλος. Στο Παγκρήτιο έκανε ευκαιρίες αλλά δεν μπόρεσε να νικήσει λόγω ξύλου και Μαζαράκου. Στην Τουρκία αντέδρασε καθυστερημένα. Στη Θεσσαλονίκη δεν αντέδρασε καθόλου μετά το γκολ, αλλά πριν από αυτό είχε πέντε ευκαιρίες για να κάνει περίπατο. Σε όλα τα εκτός έδρας παιχνίδια, δηλαδή, η διαφορά είναι η εξής. Όποτε ήταν αποτελεσματικός, νίκησε. Όποτε δεν αξιοποίησε τις φάσεις του, δεν νίκησε. Συνεπώς, μέχρι να φτάσει σε σημείο να μπορεί να κάνει πολλές φάσεις εκτός έδρας, θα πρέπει να μάθει να αξιοποιεί τις λίγες. Αν δεν συμβεί αυτό μέχρι τον χειμώνα, θα σημαίνει ότι η ομάδα θα έχει μείνει πίσω στο πρωτάθλημα, θα έχει χάσει την Ευρώπη και ουδείς θα μπορεί να περιμένει άλλο. Τότε θα μιλάμε αλλιώς και είναι βέβαιο ότι στο συνήθως γεμάτο απουσιολόγιο της ομάδας κάποιοι θα γίνουν… μόνιμοι και θα γλιτώσουν και την… πίεση.
Χρήστος Μεγγλίδης
