Η πολιτική ζωή του τόπου κλονίζεται από το σκάνδαλο με τον μοναχό Ευφραίμ στο Βατοπαίδι κι εμείς στον Ολυμπιακό πάμε να δώσουμε διαστάσεις σκανδάλου με τον μοναχό… εξτρέμ στο… Λετοπαίδι!!!
Στο βιβλίο των συλλογισμών και προβληματισμών για την πορεία του φετινού Ολυμπιακού, η υπόθεση του Σεμπαστιάν Λέτο έχει σίγουρα ξεχωριστό πολυσέλιδο κεφάλαιο. Ο Αργεντίνος έφτασε στην ομάδα το καλοκαίρι με περιπετειώδη τρόπο (η μεγαλύτερη μεταγραφική λαχτάρα του Γιάννη Χρυσικόπουλου μέχρι να κλείσει οριστικά και θετικά η υπόθεση, όπως ο ίδιος έχει ομολογήσει) και σε πέπλο μυστηρίου για τη χρονική διάρκεια του δανεισμού του από την Λίβερπουλ.
Για την αξία του συμφώνησαν άπαντες οι εμπλεκόμενοι. Συμφώνησε κι ο Βαλβέρδε που επέμεινε σε αυτήν την περίπτωση, συμφώνησε κι ο Μπενίτεθ που τα έβαλε μέχρι με τους Αγγλους νομοθέτες επειδή αναγκάστηκε να τον παραχωρήσει. Η αρχική παρουσία του στο γήπεδο επιβεβαίωσε το αυτονόητο: ο Λέτο είναι παίκτης με χαρίσματα του μοντέρνου στιλ ποδοσφαίρου και γοητεία παλιότερων δεκαετιών. Αριστερός χαφ επιπέδου Πρέμιερσιπ αλλά και εξτρέμ παλαιάς κοπής.
Η αρχική εικόνα του παίκτη, με τον δυναμισμό του στις διεκδικήσεις, με την ευχέρεια στη ντρίμπλα σε κλειστούς ή ανοιχτούς χώρους, με τις σέντρες-ξυραφιές και την αταίριαστη για τα ελληνικά στάνταρ ποιότητα, σταδιακά ξεφτίζει. Κι έχουμε φτάσει, σε διάστημα τριών μηνών, στο άλλο άκρο: να αμφιταλαντευόμαστε για τη δυνατότητά ή την αδυναμία του να προσφέρει ουσιαστικές υπηρεσίες.
Πολλοί είπαν ότι ο Λέτο «ξενέρωσε» με τον αποκλεισμό από το Τσάμπιονς Λιγκ. Άλλοι ότι διαλύθηκε ψυχολογικά από τη στάση του Βαλβέρδε στο φιλικό με τον Ιωνικό. Και μερικοί θεωρούν ότι η πτώση στην απόδοσή του και η έλλειψη σταθερότητας οφείλεται σε αδιαφορία, η οποία μάλιστα εν μέρει δικαιολογείται από τη σχολιογραφία, λόγω της σχέσης του με τον Ολυμπιακού. «Αυτά τα ρίσκα έχουν οι δανεισμοί, σιγά μην καθίσει να σκάσει για μια ομάδα από την οποία ξέρει ότι αργά ή γρήγορα θα φύγει».
Η δική μου ματιά (πιθανώς να είναι… στραβή) βλέπει κάτι διαφορετικό από όλα αυτά. Βλέπει ένα αγχωμένο παιδί να προσπαθεί να δείξει περισσότερα από όσα μπορεί και να προσπαθεί με λάθος τρόπο. Ο αδιάφορος ποδοσφαιριστής ούτε νευριάζει μέσα στον αγώνα και παίρνει τις κάρτες σαν μαρουλόφυλλα, ούτε βάζει τα πόδια του στη φωτιά ρισκάροντας τραυματισμούς. Ο Λέτο μπαίνει πολύ δυνατά στις φάσεις, πολλές φορές χάνει τον απαιτούμενο πνευματικό έλεγχο στη διάρκεια του παιχνιδιού και παρασύρεται σε ανοησίες, με κλοτσιές εκτός παιδειάς σε μπάλα και αντίπαλα πόδια ή με βεντετίστικες αντιδράσεις την ώρα που αντικαθίσταται. Εκνευρίζεται, επίσης, πολύ εύκολα και ίσως απογοητεύεται γρήγορα την ώρα του ματς αν μπλοκαριστεί καλά από το αντίπαλο αμυντικό σύστημα ή αν δεν βγουν κάποιες προσπάθειές του. Με συνέπεια να φαίνεται ατομιστής και εκτός κάθε πλάνου της δικής του ομάδας.
Ο Βαλβέρδε μπορεί να έχει χίλια πράγματα στο μυαλό του αυτήν την εποχή ή να θεωρεί ότι δεν μπορεί να ασχολείται συνεχώς με τα ίδια και τα ίδια, νταντεύοντας επαγγελματίες ποδοσφαιριστές υψηλού επιπέδου. Με τον Λέτο, όμως, θα πρέπει να ασχολείται πρωτίστως και μονίμως. Για τη δικαίωση της δικής του επιλογής και κυρίως για το συμφέρον του Ολυμπιακού. Όσο παίξει στον Ολυμπιακό αυτός ο πολύ αξιόλογος, αλλά και ειδικής μεταχείρισης, ποδοσφαιριστής θα πρέπει ο προπονητής και η ομάδα να αισθανθούν ότι εξάντλησαν όλα τα περιθώρια αξιοποίησής του. Ο Λέτο κάποια στιγμή θα πάει στο καλό κι ο Ολυμπιακός θα συνεχίσει την αέναη αναζήτηση του αντι-Τζόλε, αλλά μέχρι τότε ας πάρει ό,τι μπορεί από τον Αργεντίνο, που επαναλαμβάνω, εμένα μου φαίνεται οτιδήποτε άλλο εκτός από αδιάφορος.
Υ.Γ. Για τον αγώνα με τον Διαγόρα, τί σχόλιο να γίνει; Καλύτερα να είναι μονίμως σβηστά τα φώτα να μην βλέπουμε έτσι τον Ολυμπιακό. Μερικές φορές σε πιάνει και η ψυχή σου και το στομάχι σου. Ευτυχώς που ισοφάρισε αμέσως ο Ντιόγκο γιατί αλλιώς τώρα κάποια παλικάρια θα βουτούσαν από το λιμάνι της Ρόδου για να γυρίσουν κολυμπώντας στον Πειραιά. Το μόνο θετικό ήταν η αγωνιστική συμπεριφορά του Λέτο, συμπτωματικά την ημέρα που τον… περιλάβαμε εδώ στο RedPlanet.gr μαζί με τον Ερυθρό Κατάσκοπο. Και φυσικά κρατάμε και την πρόκριση και μην το ειρωνεύεστε γιατί λίγο ήθελε να συμβεί το ανεπανόρθωτο. Τί να πω ρε παιδιά; Τα δοκιμάζει όλα ο Ισπανός αλλά το πράγμα εκτός έδρας δεν διορθώνεται. Θα τα ξαναπούμε από αύριο αναλυτικότερα και το μόνο που σκέφτομαι, τώρα που ολοκληρώθηκε αυτή η τριάδα αγώνων μέσα σε μια εβδομάδα και μέσα σε γκρίνια και μαύρα χάλια, είναι μια καλή νίκη με τον Εργοτέλη και μια συνολική μεταμόρφωση στο ντέρμπι του ΟΑΚΑ. Ψυχραιμία και ηρεμία θέλει τώρα η ομάδα και όχι αναθέματα…
Υ.Γ 2: Τώρα που γράφω, χορεύει τον Παναθηναϊκό αυτός ο Έλληνας Μέσι, ο Κουτσιανικούλης. Δεν πρέπει να χαθεί, είναι και γαβράκι λένε στην Κρήτη…
Χρήστος Μεγγλίδης
