Δεν θα ξυπνάμε ιδρωμένοι από εφιάλτες τη νύχτα από την ήττα ούτε και θα ξενυχτήσουμε με αστυνομικές ταινίες για να ξεχάσουμε το παιχνίδι, όπως είχε πει κάποτε ότι κάνει ο Κόκκαλης όταν χάνει ο Ολυμπιακός. Εξ αρχής ήταν ξεκαθαρισμένο ότι η επιστροφή χωρίς βαθμό από την Πόλη ήταν κάτι που μπορεί να το αντέξει η ομάδα, σε αυτή τη διαδρομή στον όμιλο του ΟΥΕΦΑ, έχοντας τα δύο ματς στο Καραϊσκάκη για να καλύψει τους απαιτούμενους πόντους πρόκρισης.
Ο προβληματισμός, ωστόσο, υπάρχει και για τη συνολική εμφάνιση της ομάδας που ήταν βγαλμένη από τις χειρότερες ευρωπαϊκές βραδιές της σε εκείνες τις σερί εκτός έδρας αποτυχίες της στο Τσάμπιονς Λιγκ. Απέναντι μάλιστα σε έναν αντίπαλο που είχε ώθηση από την εξέδρα, δύο-τρεις σπουδαίους παίκτες όπως ο Λίνκολν, ο Αρντά και ο Σαμπρί, αλλά δεν ήταν ακριβώς και ό,τι πιεστικότερο έχει ζήσει ο Ολυμπιακός στα πρόσφατα ευρωπαϊκά ταξίδια του.
Η απώλεια των βασικών κεντρικών χαφ είναι πολύ σοβαρή δικαιολογία, όπως και το πέναλτι στον Ντιόγκο που έπνιξε ο κοντοχωριανός του Βαλβέρδε ρέφερι. Η αλήθεια είναι, όμως, ότι και ο ίδιος ο Ολυμπιακός δεν το βοήθησε πολύ το πράγμα. Αμυντικά ήταν απρόσμενα εύθραυστος, με συνέπεια να δεχτεί γκολ με κεφαλιά του Κιούελ (ο Αυστραλός δεν πρέπει να θυμάται άλλο στην καριέρα του με τέτοιο τρόπο), αλλά και φάσεις που νομίζαμε ότι φέτος τις είχε αποβάλλει από το ρεπερτόριό του. Στο κέντρο η μπάλα δεν κυκλοφορούσε καθόλου και μονίμως κατέληγε στους πορτοκαλί, ενώ ο Μπελούτσι απέτυχε να συνδέσει την ομάδα με τον Ντιόγκο.
Ο Βαλβέρδε είχε επινοήσεις και τρικ που περισσότερο αιφνιδίασαν τον Ολυμπιακό παρά τους Τούρκους και αυτή τη φορά οι σωστές κινήσεις του από τον πάγκο έγιναν με μεγάλη (για Βαλβέρδε) καθυστέρηση. Οι εντυπώσεις στο τέλος ήταν κόκκινες με τις ευκαιρίες του Ντάρκο και του Ντιόγκο, αλλά για να είμαστε δίκαιοι, δεν θα ήταν και το πιο… δίκαιο για την εικόνα του ματς, να έκλεβε τον βαθμό η ομάδα που έπαιξε σωστά μόνο στα τελευταία λεπτά.
Και η ειρωνία είναι ότι όλοι φοβόμασταν το πρώτο εικοσάλεπτο και τον τρόπο με τον οποίο θα έμπαινε στο παιχνίδι ο Ολυμπιακός, όμως σε αυτό το διάστημα οι Τούρκοι ούτε πλησίασαν τις γραμμές του Νικοπολίδη. Από εκείνο το σημείο, οι ερυθρόλευκοι υπνωτίστηκαν και συνήλθαν εκεί γύρω στο 80′. Η περσινή αντίδραση στα γκολ που είχε δεχτεί η ομάδα στη Βρέμη και στη Ρώμη δεν ήρθε ποτέ στην Πόλη.
Το σπουδαιότερο, για να μη χανόμαστε στην ανάλυση: δεν χάλασε ο κόσμος από την ήττα στην Τουρκία. Η επόμενη αναμέτρηση έρχεται πολύ σύντομα και θα είναι εξίσου σκληρή και δύσκολη. Η ηρεμία και η ανασύνταξη είναι ο καλύτερος οδηγός, ώστε με νίκη στο Χαριλάου να επιστρέψει αστραπιαία η καλή ατμόσφαιρα ενόψει της συνέχειας σε πρωτάθλημα και Ευρώπη.
Χρήστος Μεγγλίδης
