Με τη θλιβερή παρουσία του στο Χαριλάου, ο Ολυμπιακός κατέρριψε κάθε… βαρυσήμαντη δημοσιογραφική ανάλυση για τη μέχρι τώρα παρουσία του στη σεζόν. Ποιά χαμένα πρώτα ημίχρονα; Ποιά νοοτροπία νικητή που έβγαινε με δυναμική αντίδραση όταν τα παιχνίδια δεν πήγαιναν καλά; Ποιές χρυσές αλλαγές και εμπνεύσεις του προπονητή μέσα στο παιχνίδι; Ποιά ατομική κλάση των παικτών που απαντούσε σε όποια δυσχέρεια παρουσιαζόταν;
Η πρώτη ήττα στο φετινό πρωτάθλημα και η δεύτερη μέσα σε λίγες μέρες σε αγώνα υψηλής δυσκολίας, έδειξαν ότι ο Ολυμπιακός παρέμεινε συνεπής μονάχα στην εφετινή αδυναμία του να ανταποκριθεί μακριά από το Καραϊσκάκη. Και αν το πρόβλημα είναι οι σημαντικές απουσίες και ειδικά παικτών με εμπειρία σε τέτοιες καταστάσεις (Στολτίδης, Τζόρτζεβιτς, Αντζας), τότε ας κάνουμε κι άλλη υπομονή. Αλλά και στο παιχνίδι με τον Αρη, πάλι παίκτης βγήκε νοκ άουτ από θλάση. Ο Λεονάρντο επέστρεψε μετά από ένα μήνα για να παίξει ένα εικοσάλεπτο και να γυρίσει στα θεραπευτήρια.
Όλο το ματς στο Βικελίδης ήταν το πρώτο ημίωρο, υποτίθεται το πιο αντιπαραγωγικό του φετινού Ολυμπιακού. Κάνει πέντε φάσεις για γκολ κι όχι μόνο δεν προηγείται, αλλά μένει και πίσω στο σκορ από την κεφαλιά του Χαβίτο σε φάση διαδοχικών κόκκινων σφαλμάτων. Μετά το γκολ στο 18′ και την ευκαιρία του Ντιόγκο στο 30′, η ομάδα βραχυκυκλώνει μέχρι το ημίχρονο.
Κι εκεί που περιμένει κανείς ότι ο Ολυμπιακός θα πιέσει στην επανάληψη, θα γίνει πιο επιθετικός και πιο ορθόδοξος στην ανάπτυξη, με τον Γκαλέτι και τον Κοβάσεβιτς στο γήπεδο, τον Τοροσίδη στη θέση του, βοήθειες στον Ντιόγκο και την ανάγκη να ισοφαρίσει άμεσα για να κυνηγήσει τη νίκη, η πρώτη ευκαιρία γίνεται στο 56′ και οι μοναδικές άλλες ως τη λήξη είναι τα (κάτι σαν) σουτ του Μπελούτσι. Έτερον ουδέν!
Αυτή η επιθετική ανυπαρξία του Ολυμπιακού, ουσιαστικά για 70 λεπτά, είναι το πιο ανησυχητικό από την συγκεκριμένη αναμέτρηση. Η ήττα είναι απλώς ένα αποτέλεσμα-χαμένη ευκαιρία να αποσπαστεί η ομάδα από τους μόνιμους… δωροθέτες της Παναθηναϊκό και ΑΕΚ. Η αδυναμία αντίδρασης, όμως, είναι κάτι που ο Ολυμπιακός των τίτλων όλα αυτά τα χρόνια, δεν μας είχε συνηθίσει.
Αυτό που βγαίνει ως γενικότερο συμπέρασμα, δεν μπορεί να είναι άλλο. Όλοι αυτοί οι καλοί ξένοι παίκτες που έχει ο Ολυμπιακός κάποια στιγμή θα βγάλουν συνολικά την ποιότητά τους κι η ομάδα θα παίξει καλύτερα. Για τις νίκες, όμως, σε τέτοιου είδους παιχνίδια που κάνουν στο τέλος ταμείο τίτλου, θα χρειαστεί και φέτος ο Τζόρτζεβιτς, ο Στολτίδης, ο Αντζας. Αυτοί δεν ήταν στη Θεσσαλονίκη και μαζί τους έλειπε όση πείρα κουβαλούν από αγώνες τέτοιου είδους. Ο Βαλβέρδε έχει δοκιμάσει σχεδόν τα πάντα. Τώρα ας κάνει κι αυτός το σταυρό του μαζί με όλους μας, να γυρίσουν οι παλιοσειρές μπας κι έρθει κανένα διπλό σε δυνατή έδρα.
Βράδυ Κυριακής, να έχει κάνει η ΑΕΚ ιστορική… κωλοτούμπα (που λέει κι ο Δώνης) στη Φυλή, να έχει γίνει ο Παναθηναϊκός κουλουβάχατα και να μην μπορείς να χαμογελάσεις, αποτελεί τεράστιο κατόρθωμα. Το ότι έμεινε ο Ολυμπιακός στην κορυφή είναι μικρότερο αγαθό από ότι θα ήταν να είχε αφήσει πίσω του οκτώ βαθμούς τον Παναθηναϊκό και εννιά την ΑΕΚ. Αλλά είπαμε, αυτό είναι το λιγότερο…
Χρήστος Μεγγλίδης
