Η φετινή αγωνιστική περίοδος έχει τη σημαντική ομοιότητα με την περσινή, με την ανταλλαγή δώρων ανάμεσα στους τρεις μεγάλους και την αβεβαιότητα σε κάθε παιχνίδι τους ότι θα πάρουν τη νίκη, ανεξαρτήτως αντιπάλου. Ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να είχε εξασφαλίσει δυσθεώρητη διαφορά αν είχε πάρει βαθμούς στο Χαριλάου και τη νίκη στο Παγκρήτιο. Ο Παναθηναϊκός αν είχε νικήσει Ηρακλή και Εργοτέλη στο ΟΑΚΑ θα ήταν στην κορυφή κι ο Τεν Κάτε βασιλιάς, ενώ τώρα είναι πέντε βαθμούς πίσω και ο προπονητής υπό προθεσμία. Η ΑΕΚ αν είχε κρατήσει τη νίκη με τη Λάρισα όταν ισοφαρίστηκε στις καθυστερήσεις και αν δεν πάθαινε το κάζο της Φυλής με τον Θρασύβουλο, όταν το 0-3 έγινε 3-3, θα ήταν πρώτη κι ο Δώνης στο απυρόβλητο αντί στα Τάρταρα. Κι αν ο Ντιόγκο δεν είχε σκοράρει στην Ξάνθη δίνοντας τη νίκη στον Ολυμπιακό τώρα στη Σούπερ Λίγκα θα ήταν στην κορυφή η Σκόντα μαζί με τον ΠΑΟΚ.
Στον Ολυμπιακό υπάρχει η εξής άνεση: η ομάδα πράγματι δεν παίζει καλό ποδόσφαιρο αλλά είναι πρώτη στο πρωτάθλημα με διαφορά πέντε βαθμών από τον ΠΑΟ και έξι από την ΑΕΚ, συνεχίζει στο Κύπελλο παρά τη λαχτάρα που πήγε να πάθει από τον Διαγόρα και στην Ευρώπη θα παίξει την πρόκριση στα τρία ματς που απομένουν παρά την ήττα στην Τουρκία. Είναι δηλαδή μέσα σε όλα και μπορεί πιο ψύχραιμα να αντιμετωπίσει τα προβλήματά του με τους τραυματισμούς και την απουσία καλού ρυθμού στους αγώνες του. Και έχει μπροστά του ένα δίμηνο-βουνό, στο οποίο έχει τη δυνατότητα να ξεφύγει κι άλλο στο πρωτάθλημα αν ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των δύκολων σερί ματς που ακολουθούν (μετά τον φορμαρισμένο Εργοτέλη, ο Ολυμπιακός θα πάει στο ΟΑΚΑ για το ντέρμπι, θα υποδεχθεί τον ΠΑΟΚ στο Καραϊσκάκη, θα παίξει στο Καυτανζόγλειο με τον Ηρακλή και στο Φάληρο με τον Πανιώνιο). Κι ένα εικοσαήμερο στο οποίο θα παίξει την ευρωπαϊκή συνέχεια του, με Μπενφίκα, Μέταλιστ και Χέρτα.
Ο Παναθηναϊκός πληρώνει την απειρία των παραγόντων του, την ασυννενοησία του προπονητή με τους ποδοσφαιριστές αλλά σίγουτα την υπερτιμημένη δυναμικότητα της ίδιας της ομάδας του που ξεγυμνώθηκε στα δύο τελευταία ματς από τις εμπνεύσεις του Μάρκες και του Κουτσιανικούλη και δεν μπόρεσε να κρατήσει το προβάδισμά της και στα δύο παιχνίδια μέσα στο ΟΑΚΑ. Οι πράσινοι θα πάνε το Σάββατο στη Νέα Σμύρνη στην αγκαλιά του Ρεκόμπα και του Εστογιανόφ με τσακισμένη ψυχολογία, μετά στην Γερμανία με την Βέρντερ και στο ΟΑΚΑ επιστρέφουν για να παίξουν με τον Ολυμπιακό. Μέχρι την άλλη Κυριακή είτε θα έχουν αναστηθεί αλλά, έτσι όπως είναι η κατάσταση τώρα, το πιθανότερο φαίνεται να έχουν γκρεμοτσακιστεί.
Η ΑΕΚ έχει μείνει εκτός Ευρώπης και σε μακρινή απόσταση από την κορυφή στην Ελλάδα. Δίχως νίκη στα τέσσερα τελευταία ματς, το πιο εύκολο πρόγραμμα που ακολουθεί σε σχέση με τους άλλους δύο, δεν αποτελεί από μόνο του για την ΑΕΚ εχέγγυο επιστροφής στις επιτυχίες. Η πίεση για Ντέμη, Δώνη και παίκτες έχει γίνει ασφυκτική και ουδείς αυτή τη στιγμή μπορεί να βάλει το χέρι του στη φωτιά ότι θα υπάρξει ανάλογη αντοχή.
Σε ένα περιβάλλον αμφισβήτησης λοιπόν κινούνται οι τρεις μεγάλοι, άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο κι αυτό δίνει την ευκαιρία στους υπόλοιπους να βλέπουν ότι μπορούν να υπερβούν τα συνηθισμένα. Ο ΠΑΟΚ σφίγγεται να μην κάνει όνειρα τίτλου αλλά πλέον τα βλέπει και ξύπνιος, ομάδες όπως ο Πανιώνιος και η Ξάνθη ξεχωρίζουν για την ποιότητα και την ανθεκτικότητά τους, ομάδες όπως ο Εργοτέλης και ο Θρασύβουλος κοιτάζουν το θεριό στα μάτια και το σκοτώνουν.
Στην χτεσινή νίκη του Εργοτέλη, ποδοσφαιριστές όπως ο Γραμμόζης και ο Ζούνιορ έδειξαν φτιαγμένοι για μεγαλύτερα σαλόνια, ειδικά σε σχέση με παίκτες του Παναθηναϊκού, αλλά όλη η ατμόσφαιρα οργής στο ΟΑΚΑ καλύφθηκε από την εμφάνιση του Βασίλη Κουτσιανικούλη. Κάποιοι είναι ακόμη επιφυλακτικοί κατά πόσο αυτός ο ποδοσφαιριστής μπορεί να σταθεί στην πίεση μιας μεγαλύτερης ομάδας, ωστόσο νομίζουμε ότι αξίζει μια ευκαιρία να πείσει για τις ικανότητές του σε πιο δύσκολες συνθήκες. Μόνο και μόνο επειδή μας έκανε για μια στιγμή να βλέπουμε αγώνα της Σούπερ Λιγκ και να νομίζουμε ότι παρακολουθούμε παράσταση της Μπαρτσελόνα ή της Εθνικής Αργεντινής και ότι ο Λίονελ Μέσι είπε να περάσει μια βόλτα για να δει τι είναι επιτέλους αυτό το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Χρήστος Μεγγλίδης
