Το, μέχρι τούτη την εποχή, χρονικό διάστημα της συνεργασίας του Ολυμπιακού με τον Ερνέστο Βαλβέρδε είναι πολύ μικρό για να κριθεί το έργο του Ισπανού προπονητή και ικανοποιητικό για να γίνεται κριτική στα έως τώρα πεπραγμένα του.
Ουδείς μπορεί να αμφισβητήσει την εργασιομανία και την τελειομανία του, στοιχεία άλλωστε που συνόδευαν τη φήμη του στην Πριμέρα. Στον Ολυμπιακό έχουν, επίσης, να λένε για τη σοβαρότητα με την οποία έχει διαχειριστεί τα όσα στραβά συνέβησαν στην εν Ελλάδι θητεία του, με αποκορύφωμα τον αποκλεισμό της ομάδας από τους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ.
Στο θέμα των σχέσεών του με τους ποδοσφαιριστές, ο Βαλβέρδε διατηρεί μία στάση άκρως επαγγελματική, με το στοιχείο της δικαιοσύνης στις αποφάσεις του να είναι παραδεκτό κι από κάποιους που γκρινιάζουν για τις επιλογές του. Οι χειρισμοί του στα… παρατράγουδα με τον Λέτο (η απόκτησή του ήταν καθαρά απόφαση του προπονητή) και του Κοβάσεβιτς (έχουν τον ίδιο μάνατζερ) απέδειξαν ότι το «μυρμήγκι» δεν σηκώνει… μύγα στο σπαθί του. Και ότι έχει έναν τρόπο να οδηγεί τα πράγματα σε εκτόνωση, δίχως να προκαλεί ζημιά στην ίδια την ομάδα.
Στον καταρτισμό της ενδεκάδας και στις επιλογές του σε πρόσωπα, ο Βαλβέρδε έχει επικριθεί επειδή σε κάποιες περιπτώσεις αλλάζει θέσεις σε πρόσωπα και μπερδεύει την ομάδα ή επειδή δεν έχει δώσει χρόνο συμμετοχής σε κάποιους ποδοσφαιριστές, όπως για παράδειγμα στον Γκαλίτσιο ή στον Γιάννη Παπαδόπουλο. Σ’ αυτήν την περίπτωση, βέβαια, θα πρέπει πάντοτε να υπολογίζουμε ότι ο (εκάστοτε) προπονητής γνωρίζει πολύ καλύτερα από όλους μας τα ενδότερα της ομάδας του και το τι πρέπει να κάνει.
Σε γενικές γραμμές, και με εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, ο Ισπανός ελέγχει καλά την κατάσταση, ειδικά μετά το σοκ της Κύπρου και το βουνό που έπρεπε να ανεβεί η ομάδα για να ξεπεράσει ψυχολογικά την απουσία της, έπειτα από πολλά χρόνια, από την κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση. Με ψυχρά μαθηματικά, ο Ολυμπιακός είναι πρώτος στο πρωτάθλημα με απόσταση ασφαλείας και μέσα στο στόχο της πρόκρισης στα νοκ άουτ του ΟΥΕΦΑ.
Κι εκεί κάπου έρχεται ο βασικός προβληματισμός για τον Ολυμπιακό του Βαλβέρδε. Είναι φανερό - και σε μεγάλο βαθμό δικαιολογημένο - ότι ο προπονητής έχει δώσει μεγαλύτερη βαρύτητα στην κατάκτηση αποτελεσμάτων κι έχει παραμελήσει την ποιοτική ανάπτυξη της ομάδας. Ή τέλος πάντων, δεν την έχει σε θέση προτεραιότητας. Το ισπανικό μοντέλο ποδοσφαίρου που όλοι περιμέναμε, έχοντας στο μυαλό τον θεαματικό τρόπο παιχνιδιού της Εσπανιόλ, δεν το έχουμε δει ακόμη από τον Ολυμπιακό. Ειδικά στους εκτός έδρας αγώνες. Η γρήγορη ανάπτυξη, οι κάθετες πάσες, ο καλός ρυθμός, σπάνια έχουν εμφανιστεί στο πρώτο τετράμηνο της εποχής Βαλβέρδε.
Οι συχνοί τραυματισμοί και η αδυναμία να παρουσιαστεί μια σταθερή ενδεκάδα λόγω των πολλών απουσιών, σαφώς λειτουργεί ως ανασχετικός παράγοντας στα σχέδια του Ερνέστο. Και είναι πειστική δικαιολογία εκ μέρους του. Από την άλλη, δεν είναι παράλογος ο προβληματισμός για την καθυστέρηση σε αυτό το κάτι πιο μοντέρνο που «υποσχέθηκε» η πρόσληψη του συγκεκριμένου τεχνικού.
Ο χρόνος θα είναι καλός βοηθός, ειδικά όσο τα αποτελέσματα είναι ευνοϊκά και οι ανταγωνιστές εξακολουθήσουν να παραπαίουν. Ο Βαλβέρδε περιμένει με ανυπομονησία την επιστροφή κάποιων βασικών στελεχών του και στον Ολυμπιακό αναμένουν με… υπομονή - όσο οι στόχοι παραμένουν ανοιχτοί και η βαθμολογική ψαλίδα μεγαλώνει - την αγωνιστική αναβάθμιση.
Χρήστος Μεγγλίδης
