Ποιος τιμωρήθηκε στα αλήθεια;

Από τον editor | 3 Σεπτεμβρίου, 2010

Αυτό ήταν. Μας έκλεισαν το σπίτι. Αλλά, σάμπως κάναμε και εμείς τίποτε για να το προστατεύσουμε; Εννέα ολόκληρες αγωνιστικές κεκλεισμένων των θυρών θα αναγκαστεί να αγωνιστεί ο Ολυμπιακός. Σχεδόν ένα ολόκληρο πρωτάθλημα, 9 από τις 13 εντός έδρας αναμετρήσεις τους, οι παίκτες του Ντούσαν Ίβκοβιτς θα αντικρίζουν άδειες εξέδρες.

Η… αηδία του 4ου τελικού

Έχει, πλέον, χαθεί ο λογαριασμός με τον αριθμό των φορών που ο Ολυμπιακός πλήρωσε τις ανοησίες κάποιων ανεγκέφαλων που (νομίζουν ότι) αγαπούν την ομάδα τους. Ειδικά, στον περίφημο 4ο τελικό απέναντι στον Παναθηναϊκό, πολλοί από δαύτους είχαν έρθει αποφασισμένοι να τα κάνουν γης μαδιάμ. Να βρίσουν, να φτύσουν, να πετάξουν αντικείμενα, να χτυπήσουν, να κάνουν κακό σε οποιονδήποτε το (πειραγμένο;) μυαλό τους θεωρεί ότι ευθύνεται για την αδυναμία του Ολυμπιακού να κατακτήσει το Πρωτάθλημα. Δεν είναι καθόλου, μα καθόλου, τυχαίο ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ερυθρόλευκων φίλων, εκείνη την αποφράδα κυριακάτικη βραδιά, σηκώθηκε και έφυγε από το Στάδιο. Δεν άντεξαν άλλο οι άνθρωποι. “Αηδίασαν” και έφυγαν. Τι να κάτσουν να κάνουν; Τη χάρη σε αυτούς που τους στερούν τον Ολυμπιακό τους;

Ποιον τιμωρείτε, αλήθεια;

Άλλο αυτό, όμως, και άλλο η τιμωρία. Γιατί, κύριοι δικαστές, με τέτοιου είδους αποφάσεις, ποιον τιμωρείτε τελικά; Οι αλήτες, γιατί τέτοιοι είναι, δεν χαμπαριάζουν. Θα περιμένουν τη λήξη της τιμωρίας και τον επόμενο αγώνα απέναντι στον Παναθηναϊκό για να επαναλάβουν τα κατορθώματά τους. Ποιον τιμωρείτε; Τον επίσημο Ολυμπιακό, μήπως; Οι αδερφοί Αγγελόπουλοι έχουν κάνει τεράστια προσπάθεια, ανεπανάληπτη στα ελληνικά χρονικά, να απομονώσουν τους χουλιγκάνους και να φέρουν στο γήπεδο οικογένειες και παιδιά. Αντί να φτύνουν διαιτητές, διοργανώνουν διαγωνισμούς με δώρα, αντί να ραίνουν με χαρτονομίσματα τους ρέφερι, ονειρεόνται μια ατμόσφαιρα τύπου NBA στο Φάληρο.

Τελικά, η καμπάνα πέφτει βαριά για όλους εκείνους τους φιλάθλους που αγαπούν το μπάσκετ και τον Ολυμπιακό. Για όσους περιμένουν το Σαββατοκύριακο για να κατηφορίσουν στο ΣΕΦ με τους φίλους τους, τα παιδιά τους, να απολαύσουν τις ασίστ του Παπαλουκά, να πανηγυρίσουν τα τρίποντα του Τεοντόσιτς, να χειροκροτήσουν (από εφέτος) τα καλάθια του Σπανούλη.

Τιμωρία στον δράστη

Σε όλους αυτούς, κύριοι δικαστές, στερείτε τη δυνατότητα να ψυχαγωγηθούν με το άθλημα και την ομάδα που αγαπούν. Ποιος θα αγοράσει διαρκείας για να δει όλους και όλους τέσσερις αγώνες της κανονικής περιόδου της Α1; Ασφαλώς, και δεν πρέπει τέτοιου είδους απαράδεκτες ενέργειες να περνούν ατιμώρητες, σε καμία περίπτωση. Ωστόσο, η προσωπική άποψή μου πάντοτε ήταν ότι οι πράξεις αυτές συνιστούν –πρώτα και πάνω απ’ όλα- ποινικά αδικήματα. Τα βίντεο υπάρχουν, μαρτυρίες επίσης, για ποιο λόγο σε αυτήν τη χώρα δεν έχει ποτέ πληρώσει το τίμημα ο ίδιος ο χουλιγκάνος; Κύριε, πέταξες αντικείμενο; Έκανες φασαρίες; Το παίζεις καμπόσος; Ποινική δίωξη και νομικές διαδικασίες. Σε κάθε ματς της ομάδας σου, να παρουσιάζεσαι στο αστυνομικό τμήμα της γειτονιάς σου. Πόσοι, πια, είναι οι ανεγκέφαλοι; Εκατό, διακόσιοι, χίλιοι, δυο χιλιάδες; Όλοι τους, τα.. μπογαλάκια τους και σε άλλη παραλία. Αφήστε, που επί της ουσίας, από άλλη παραλία μας έχουν έρθει. Από την ποδοσφαιρική.

Τα “ψαλιδισμένα” φτερά και το κατεστημένο

Σάμπως, και η ποδοσφαιρική ομάδα δεν την έχει πληρώσει πολλάκις την ανοησία των θερμόαιμων; Εφέτος, δεν θα δούμε καθόλου τον Ολυμπιακό στην Ευρώπη. Γιατί, μην μου πείτε ότι θα αποκλείονταν οι Πειραιώτες από την Μακάμπι αν έπαιζαν μπροστά στο κοινό τους… Αλλά, μπήκαμε σε ξένα χωράφια. Ο μπασκετικός Ολυμπιακός θα υποφέρει και αγωνιστικά από την τιμωρία αυτή. Υπάρχουν μεγάλες πιθανότητες να υποδεχθεί τον Παναθηναϊκό χωρίς κόσμο, ενώ θα ξεκινήσει τη νέα χρονιά με κομμένα τα φτερά και ψαλιδισμένη την αυτοπεποίθηση. Όλοι θα θέλαμε, λόγου χάριν, μια καλή μεταγραφή ακόμη. Για ποιο λόγο να προβούν τώρα σε ένα τέτοιο έξοδο οι Αγγελόπουλοι;

Για τη διαιτησία, το πράσινο κατεστημένο στο μπάσκετ και τα συναφή, δεν κάνω λόγο. Η γενεσιουργός αιτία των επεισοδίων στα γήπεδα ουδέποτε ήταν αυτή, ούτε θα σταματούσε η βία, αν ξαφνικά άλλαζαν τα πράγματα στα κέντρα των αποφάσεων. Ο Ολυμπιακός, διοίκηση, τεχνικό επιτελείο και παίκτες, γνωρίζουν ότι για να ανακτήσουν τα σκήπτρα στην Ελλάδα θα πρέπει, δυστυχώς, να υπερκεράσουν και αυτό το εμπόδιο. Και νομίζω ότι με τη στήριξη και την πίστη των υγιών φιλάθλων τους, μπορούν να τα καταφέρουν.

Στέλιος Κυριάκογλου

Στην κατηγορία: Μπάσκετ | Tagged , | 31 Σχόλια

Για Αντώνη, Μήτρογλου και Μοδέστο

Από τον editor |

Αρκετά έντονη κριτική έχει γίνει από όλους μας σε αυτό το πρώτο κομμάτι της περιόδου και ειδικά μετά την ήττα από τον Ηρακλή για συγκεκριμένους παίκτες της ομάδας, παλιούς και νέους.
 
Τρεις παίκτες που έχουν προκαλέσει συζητήσεις είναι ο Νικοπολίδης, ο Μήτρογλου και ο Μοδέστο. Ο Αντώνης επειδή δεν αντέδρασε έτσι όπως έπρεπε στο πέναλτι, ο πιστολέρο επειδή έχασε πάλι γκολ στο άδειο τέρμα κι ο Κορσικανός διότι ήταν αργός σε συγκεκριμένες φάσεις που κόστισαν τα γκολ του Ηρακλή και το αρνητικό αποτέλεσμα.
 
Προφανώς είναι λάθος να στοχοποιούνται παίκτες για μία ήττα, όπως είναι επίσης δεδομένο ότι δεν μπορεί να γίνεται κριτική σε τόσο μικρό δείγμα μέσα στη σεζόν.
 
Να τα πάρουμε ένα ένα. Το θέμα των γκολκίπερ είναι σοβαρό για τον Ολυμπιακό, αλλά όχι επί του παρόντος. Καλά κάνει και ψάχνει (αν ψάχνει) από τώρα η ομάδα για τερματοφύλακα, ωστόσο μία τέτοια παραφιλολογία δεν κάνει καλό στους τερματοφύλακες που έχει ήδη η ομάδα, επομένως στην ίδια την ομάδα. Ο Νικοπολίδης έχει “καταδικαστεί” ήδη από πολλούς για λάθος απόφαση να συνεχίσει και αυτή τη σεζόν, ο δε Πάρντο δεν έχει προλάβει ακόμη να δείξει αν μπορεί πράγματι να είναι βασικό στήριγμα στο τέρμα και ήδη ακούει ότι ψάχνουμε για βασικό γκολκίπερ στο άμεσο μέλλον. Ο Νικοπολίδης και ο Πάρντο είναι οι επιλογές του προπονητή για τη σεζόν και πρέπει να στηριχθούν. Τα “δεν μπορεί πια ο ένας” και “δεν κάνει ακόμα ο άλλος” είναι κουβέντες του αέρα προτού αποδειχτεί αν ισχύουν ή όχι. Ας δούμε πρώτα και μετά αποφασίζουμε…


 
Για τον Μήτρογλου έχει γίνει πάλι ξεσηκωμός. Γιατί χάνει τόσο εύκολα τα γκολ; Γιατί τον έβγαλε ο Βαλβέρδε μόλις έβαλε την γκολάρα; Γιατί έχει τα μυαλά πάνω από το κεφάλι; Γιατί πήγε να μουρμουρίσει στην αλλαγή; Άλλος πιστεύει ότι είναι ο κορυφαίος στράικερ του ελληνικού ποδοσφαίρου κι άλλος δεν θέλει να τον βλέπει ζωγραφιστό. Αυτός, όμως, είναι ο Μήτρογλου. Με πολύ μεγάλες δυνατότητες εξέλιξης, με μεγάλη τεχνική ποιότητα, με εκτελεστική δεινότητα, με πολλά καλά και πολλά στραβά. Εγώ πάντως δεν μπορώ να ξεχάσω ότι πέρσι κράτησε μόνος του όλη την επίθεση του Ολυμπιακού σε Ελλάδα και Ευρώπη και δεν μπορώ να ξεγράψω ότι είναι ένας Έλληνας ποδοσφαιριστής μεγάλης αξίας σε αφελληνισμένο ρόστερ.
 
Για τον Μοδέστο η γνώμη μου είναι ότι πρόκειται για σπουδαίας πάστας αμυντικό που ξέρει πολλή μπάλα, γνωρίζει καλά τη θέση του και έχει μεγάλη εμπειρία. Δεν είμαι τυφλός να μην έχω δει ότι έτρεχε και δεν έφτανε με τον Ηρακλή και με την Μακάμπι σε συγκεκριμένες φάσεις, αλλά δεν είμαι και θεόστραβος να μην βλέπω ότι για τον εφεδρικό ρόλο που τον πήρε ο Ολυμπιακός (αντι-Ζεβλάκοφ) μπορεί να ανταποκριθεί μια χαρά.
 
Αυτά πιστεύω εγώ. Ας δούμε τι πιστεύετε εσείς…
 
Χρήστος Μεγγλίδης

Στην κατηγορία: Ποδόσφαιρο | Tagged , | 58 Σχόλια

ΔΕΘ…έλουμε πάλι τέτοια!

Από τον editor | 2 Σεπτεμβρίου, 2010

Πρώτο θέμα κραξίματος έχει γίνει πάλι ο Παναθηναϊκός, με αφορμή το πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί για τον αγώνα του με τον Άρη στην Θεσσαλονίκη, την δεύτερη αγωνιστική. Οπαδοί και διοίκηση του Άρη ωρύονται επειδή η Αστυνομία της πόλης έχει στυλώσει τα πόδια και δεν δέχεται να γίνει το παιχνίδι το άλλο Σάββατο, λόγω της παρουσίας του Γιώργου Παπανδρέου και της έναρξης στη ΔΕΘ. Δεν μπορεί, λέει, να εγγυηθεί ούτε για την Παρασκευή (10/9) διότι υπάρχει φόβος ταραχών από αναρχικούς. Μιλάμε για ένα παιχνίδι στο οποίο ο Παναθηναϊκός δεν θα έχει οπαδούς του (ώστε να φοβούνται κάποιοι πως θα επαναληφθούν τα ατιμώρητα αίσχη πριν από τον περσινό τελικό) και γενικώς οι σχέσεις των δύο συγκεκριμένων ΠΑΕ δεν είναι από αυτές που θα μπορούσαν να θεωρηθούν άσχημες. Κάθε άλλο…

Δεν μπορούμε να ξέρουμε αν ο Παναθηναϊκός έχει καμμία συμμετοχή ή όχι στο συγκεκριμένο ζήτημα της μετάθεσης του αγώνα που είναι να γίνει στις 22 Σεπτεμβρίου, την επόμενη δηλαδή διαθέσιμη ημερομηνία. Δεν καίγεται, όμως, καθόλου να μην αλλάξει το παιχνίδι, καθώς όλα είναι βολικά…

Θα αποφύγει ένα πολύ δυνατό εκτός έδρας παιχνίδι πρωταθλήματος λίγες μέρες πριν πάει στη Βαρκελώνη για το… πολυαναμενόμενο ματς με την Μπάρτσα. Θα έχουν περισσότερο χρόνο να αποθεραπευθούν και να παιξουν έτοιμοι εναντίον του Άρη ο Σισέ και ο Ζιλμπέρτο Σίλβα, διότι όπως έχει αποδειχθεί χωρίς αυτούς ο ΠΑΟ δεν κερδίζει κανέναν. Δεν θα κινδυνεύσει να χάσει κι άλλους πόντους στο πρωτάθλημα επειδή (όπως είναι λογικό) οι παίκτες του θα έχουν το μυαλό τους στο Καμπ Νου και όχι στο Βικελίδης, οι ξένοι σίγουρα. Όλα βολικά, δηλαδή, εκτός του ότι μετά την Μπαρτσελόνα, οι πράσινοι θα αναγκαστούν να δώσουν τρία ματς σε μία εβδομάδα, με Καβάλα, Άρη και Πανιώνιο. Αλλά μικρό το κακό μπροστά στα υπόλοιπα.

Η Σούπερ Λίγκα έχει βρεθεί σε δύσκολη θέση διότι καλείται να πάρει μία απόφαση υπό διάφορες πιέσεις. Από τη μία η Αστυνομία, από την άλλη ο Άρης να ουρλιάζει και να ζητάει αναβολή όλης της αγωνιστικής και πιο δίπλα οι υπόλοιποι να αναρωτιόμαστε γιατί το ματς Άρη-Ολυμπιακού στη ΔΕΘ είχε γίνει κανονικά και αν, στη θέση του Άρης-ΠΑΟ ήταν ευρωπαϊκό παιχνίδι, θα τολμούσε κανείς να ζητήσει αναβολές από την ΟΥΕΦΑ.

Κάποια πράγματα στο ελληνικό ποδόσφαιρο πρέπει να αλλάξουν και πρέπει να αλλάξουν τώρα. Στη νέα λογική του Ολυμπιακού ότι “τίποτα πλέον δεν πέφτει κάτω”, το θέμα είναι πολύ σοβαρό και δεν πρέπει να πέσει κάτω…

Χρήστος Μεγγλίδης

Στην κατηγορία: Ποδόσφαιρο | Tagged , | 42 Σχόλια

Η απαράδεκτη συμπεριφορά του Σχορτσανίτη

Από τον editor |

Το χθεσινό… σόου κακής συμπεριφοράς και αντιεπαγγελματισμού του Σοφοκλή Σχορτσανίτη, στον αγώνα της Εθνικής Ελλάδος με την Ακτή Ελεφαντοστού, θεωρώ πως έλυσε κάθε απορία σχετικά με τη στάση του Ολυμπιακού απέναντί του. Ο θηριώδης σέντερ δικαίωσε πανηγυρικά τόσο τη διοίκηση των “ερυθρολεύκων” όσο και τον Ντούσαν Ίβκοβιτς, που όχι απλά δεν τον κράτησαν στην ομάδα, αλλά που δεν μπήκαν ούτε στον κόπο να συζητήσουν μαζί του. Μαζί και τον κουμπάρο του “Ντούντα”, Ζέλικο Ομπράντοβιτς, που αρνήθηκε να τον πάρει στον Παναθηναϊκό, παρά τα συνεχόμενα παρακάλια των Γιαννακόπουλων οι οποίοι έψαχναν για ρελάνς μετά την… αρπαγή του Βασίλη Σπανούλη.

Από την πρώτη στιγμή που πάτησε το παρκέ στον αγώνα με την Ακτή Ελεφαντοστού, ο Σχορτσανίτης γκρίνιαζε. Πότε στους συμπαίκτες του, πότε στον πάγκο, πότε στους διαιτητές. Γκρίνιαζε γιατί δεν έπαιρνε την μπάλα. Γκρίνιαζε επειδή χρεώθηκε γρήγορα με φαουλ. Για το μόνο που δεν γκρίνιαξε ήταν για την χθεσινή ξαφνική κακοκαιρία στην Άγκυρα. Ζήτησε αλλαγή άνευ λόγου και αιτίας κι όταν ο Γιόνας Καζλάουσκας, ορθώς τον έγραψε στα παλιότερα των υποδημάτων του, απείλησε ότι θα κάνει αμέσως 5ο φάουλ για να βγει μια και καλή. Όσες φορές έγινε αλλαγή και πήγε προς τον πάγκο δεν έδωσε το χέρι στους προπονητές, ενώ στο τέλος του αγώνα αρχισε να φωνάζει προς τον Καζλάουσκας και τον συνεργάτη του Γιάννη Σφαιρόπουλο. Δηλαδή σε δύο εκ των ευεργετών του στο πρόσφατο παρελθόν.

Απαράδεκτη συμπεριφορά, αντιεπαγγελματική και καταδικαστέα. Όπως φυσικά απαράδεκτος ήταν και  ο Ίαν Βουγιούκας, που δυσφόρησε όταν μπήκε στα τελευταία λεπτά, για να παίξει στο λεγόμενο garbage time, με τη διαφορά στα ύψη. Κι εδώ ακριβώς θα πρέπει να καταλάβετε πώς σκέφτεται ένας προπονητής σαν τον Ίβκοβιτς ή πέρυσι το καλοκαίρι, σαν τον Γιαννάκη, που προτιμούν να χάσουν έναν ταλαντούχο (μεν) αλλά προβληματικό (δε) παίκτη, στο βωμό της ομάδας. Ο Βουγιούκας ποτέ δεν έχει δώσει δικαίωμα στο παρελθόν. Το πιο πιθανό είναι να παρασύρθηκε από τη συνεχιζόμενη γκρίνια του Σχορτσανίτη και να έκανε κι αυτός τα ίδια. Όταν λοιπόν πας να φτιάξεις μία νεανική ομάδα, όπως ο Ίβκοβιτς, με παίκτες όπως οι Παπανικολάου, Σλούκας, Κέσελι, το τελευταίο που χρειάζεσαι στα αποδυτήριά σου είναι έναν σούπερ παίκτη με πολλές όμως… αποσκευές. Κάποιον που βάζει τον εαυτό του πάνω από την ομάδα, όπως (ξανα)έκανε ο Σχορτσανίτης, με κίνδυνο να χαλάσει την υπόλοιπη ομάδα και τ’ αποδυτήρια.

Για ένα τουρνουά, που μαζί με την προετοιμασία κρατάει βαριά βαριά ένα δίμηνο, ο προπονητής μπορεί και να ελέγξει κάποιες καταστάσεις αλλά και να κάνει τα στραβά μάτια σε κάποιες άλλες, όπως πολύ ορθά πράττει ο Καζλάουσκας. Ειδικά όταν μιλάμε για την εθνική που έχει 10 έμπειρους και μπαρουτοκαπνισμένους παίκτες, συμπεριφορές σαν του Σχορτσανίτη δεν είναι ικανές να χαλάσουν το κλίμα στα αποδυτήρια. Ίσα-ίσα προσφέρουν μπόλικο γέλιο στον πάγκο, όπως διαπιστώσαμε χθες. Όμως σε μία σεζόν διάρκειας 9 μηνών είναι λογικό ο προπονητής να διαλέξει τη σταθερότητα και τη σιγουριά. Από το άπλετο ταλέντο και την αυτοκαταστροφή. Πόσο μάλλον κάποιος σαν τον Ίβκοβιτς που δεν φημίζεται για τους συμβιβασμούς του απέναντι σε όσους κοιτούν πρώτα τον εαυτούλη τους και μετά την ομάδα.

Το πιο λυπηρό για τον Σχορτσανίτη είναι πως η συμπεριφορά του χάλασε αφού πρώτα έδεσε τον γάιδαρό του, υπογράφοντας συμβόλαιο με την Μακάμπι σε μια στιγμή που ήταν στα όρια της απελπισίας, μιας και δεν υπήρχε καμία σοβαρή πρόταση στα χέρια του. Αυτό δηλαδή σημαίνει πως ίσως η σοβαρή εικόνα που παρουσίασε την τελευταία του σεζόν με τον Ολυμπιακό να μην ήταν προϊόν ειλικρινούς μεταμέλειας και αλλαγής προς το καλύτερο, αλλά ένα καλό δόλωμα, ενόψει της λήξης του συμβολαίου του. Οι γνώστες πάντως δεν τσίμπησαν…

Νίκος Παπαϊωάννου

Στην κατηγορία: Μπάσκετ | Tagged , | 88 Σχόλια

Τα 5 “αν” του τίτλου

Από τον editor | 1 Σεπτεμβρίου, 2010

Ξεκίνησε λοιπόν η προετοιμασία του Ολυμπιακού, ο πρωταθλητής των δυο τελευταίων χρόνων εμφανίζεται φαβορί, με άμεσο διώκτη του τον Ηρακλή, αλλά θα σηκώσει την κούπα στο τέλος της χρονιάς αν:

1. Έρθει πρώτα απ’ όλα ο Κουβανός Ντεσπέιν, καθώς το σήριαλ του ερχομού του κρατάει τρεις εβδομάδες και πριν από λίγες ημέρες σηκώθηκε από το κρεβάτι και ο Φιντέλ Κάστρο…

2. Ο Αντρέι Ζέκοφ ξεπεράσει τα προβλήματα που έχει στη μέση και η υγεία του προφανώς θα επιβαρυνθεί με τη συμμετοχή του στο παγκόσμιο πρωτάθλημα. Και η μέση είναι άτιμο πράγμα.

3. Ο Τζούριτς ανταποκριθεί στο ρόλο του διαγώνιου, γιατί στα ματς της Εθνικής δεν έδειξε σταθερότητα.

4. Περάσουν οι τέσσερις ξένοι και δεν αναγκασθεί ο Ολυμπιακός να αλλάξει τον σχεδιασμό του και να αντικαταστήσει για παράδειγμα τον Κραλ με τον Σμαραγδή ή αναγκασθεί να αφήνει έναν εκ των Ντεσπέιν, Γιαμπλόνσκι εκτός δωδεκάδας, για να παίζει στην εξάδα ο Φράγκος.

5. Ο Γκουλινέλι μπορέσει να διαχειρισθεί τους παίκτες γιατί του χρεώνουν τους δυο ακραίους. Πότε είναι φιλικός υπέρ το δέον με τους παίκτες και άλλοτε απόμακρος.

Στέφανος Λεμονίδης

Στην κατηγορία: Βόλεϊ | Tagged , | 8 Σχόλια

Σίδερα και κουτόχορτο

Από τον editor | 31 Αυγούστου, 2010

Έχει προκαλέσει εντύπωση και συζητήσεις ο δυναμικός τρόπος με τον οποίο ξεκίνησε η νέα διοίκηση του Ολυμπιακού (και) στο θέμα της διαιτησίας. Είναι αλήθεια ότι πολλοί φίλοι του Ολυμπιακού (και δικαίως) δεν θέλουν να στέκονται σε αυτό το ζήτημα, δεν επιθυμούν να γκρινιάζουν για λάθη των διαιτητών, δεν σκοπεύουν να μιμηθούν δακρύβρεχτες αιτιολογήσεις αποτυχιών, όπως γινόταν επί χρόνια από άλλους.
　
Νομίζω ότι όλοι συμφωνούμε πως κανένας Σταθόπουλος δεν θα μπορούσε να σταματήσει την κυριαρχία του Ολυμπιακού στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα στο Καυτανζόγλειο εάν η ομάδα φρόντιζε να αξιοποιήσει την ανωτερότητά της, τις ευκαιρίες που δημιούργησε και το προβάδισμα που πήρε. Αυτό είναι το ένα…
　
Το άλλο είναι ότι ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να μείνει για δεύτερη στη σειρά σεζόν αμέτοχος και να σφυρίζει αδιάφορα, δείχνοντας μεγαλείο ηθικής ανωτερότητας. Διότι κινδυνεύει να αντιμετωπιστεί και πάλι από το προσκήνιο και το παρασκήνιο του ελληνικού πρωταθλήματος ως ο ηθικός μ….


　

 

 

 

 

 

 

 

Κινδυνεύει επίσης να ξαναζήσει βαθμολογικές απώλειες που (ακόμη και με τα αγωνιστικά χάλια που είχε πέρσι η ομάδα) στέρησαν εν πολλοίς την κατάκτηση του τίτλου στην προηγούμενη σεζόν. Το γκολ που ακυρώθηκε με την Καβάλα στο Καραϊσκάκη είχε κόψει πόντους, το γκολ του Μήτρογλου με τον Ηρακλή είχε κόψει πόντους, τα πέναλτι που δεν δόθηκαν υπέρ του Ολυμπιακού και κατά του Παναθηναϊκού προκάλεσαν και αυτά την τελική βαθμολογική απόσταση.
　
Κανείς δεν γουστάρει να βλέπει τη διοίκηση του Ολυμπιακού που έχει ρίξει εκατομμύρια για να ενισχύσει την ομάδα, να ασχολείται επισήμως και ανεπισήμως με Σταθόπουλους και συν αυτώ. Κανείς, όμως, δεν γουστάρει να παρακολουθήσει και στην φετινή σεζόν το
remake των περσινών… ανδραγαθημάτων διαιτητών, βοηθών και τέταρτων ώστε να βοηθηθούν οι… τέταρτοι να γίνουν πρώτοι.
　
Στο σημείο αυτό και οι φωνές χρειάζονται και το… δάχτυλο εκεί που πρέπει και η γροθιά στο τραπέζι. Ώστε να καταλάβουν όλοι ότι μέχρι αυτή η πολύ καλή ομάδα που δημιουργείται να ξεκινήσει να τρώει σίδερα στο γήπεδο, δεν θα τρώει… κουτόχορτο.
 
Χρήστος Μεγγλίδης

Στην κατηγορία: Ποδόσφαιρο | Tagged , , , | 68 Σχόλια

Καλύτερος από τον Νίνη

Από τον editor | 30 Αυγούστου, 2010

Ξέρω ότι αν αυτά που θα γράψω δημοσιεύονταν σε κάποιο “αντικειμενικό” μέσο, πολλοί θα έπεφταν να με φάνε. Ξέρω, επίσης, πολύ καλά ότι τέτοιου είδους συγκρίσεις δεν έχουν ιδιαίτερο νόημα, αρκετές φορές μάλιστα ανεβάζουν τα μυαλά πάνω από τα κεφάλια. Είναι, λοιπόν, υπερβολικός ο χαρακτηρισμός “Έλληνας Μέσι” για τον Φετφατζίδη ή τον Νίνη. Δεν είναι καθόλου, όμως, υπερβολή - κατά τη γνώμη μου - η άποψη ότι ο Φετφατζίδης είναι καλύτερος από τον Νίνη.

Μπαίνω σε αυτή τη λογική, με αφορμή κάποιες συζητήσεις που έκανα τις τελευταίες ημέρες (και ειδικά μετά τον αγώνα με τον Ηρακλή που είδε τον Φέτφα και το ευρύ κοινό) με φίλους του ΠΑΟ και της ΑΕΚ. Οι κίτρινοι το έλεγαν φόρα παρτίδα, οι πράσινοι το μουρμούραγαν: είναι καλύτερος από τον Νίνη.

Συμφωνώ, επίσης, 100% με σχόλιο που διάβασα σε άλλο σάιτ: με την κουβέντα για την ήττα από τον Ηρακλή, τις επιλογές του Βαλβέρδε, τα λάθη του διαιτητή και όλο το νταβαντούρι, πέρασε σε δεύτερη μοίρα η ανατολή ενός νέου αστέρα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Και δεν είναι πολλοί πανάθεμά μας, κρίμα είναι…

Ο Φετφατζίδης είναι 19,5 ετών, σχεδόν οκτώ μήνες μικρότερος του Νίνη. Η μεγάλη διαφορά στην έως τώρα επαγγελματική πρόοδό τους είναι ότι ο Νίνης έχει ήδη επτά (!) χρόνια στον Παναθηναϊκό, ενώ ο Φετφατζίδης πήγε στον Ολυμπιακό πρόπερσι, σε ηλικία 18 ετών. Συνεπώς ο άσος του ΠΑΟ είχε την ευκαιρία να δουλέψει το τεράστιο ταλέντο του σε σοβαρά πρότυπα πολύ περισσότερο από τον δικό μας, ο οποίος μπήκε σε συνθήκες επαγγελματικής ομάδας σε μεγάλη ηλικία κι ενώ μια τριετία φόρτωνε γκολ τις ερασιτεχνικές εστίες με τη φανέλα του Κεραυνού Γλυφάδας. Με όλο το συμπάθειο και το σεβασμό στον Κεραυνό, η απόσταση σε χρόνο και δουλειά εξέλιξης γίνεται κατανοητή στη σύγκριση της πορείας των δύο παικτών.

Με τη συμμετοχή του σε πολλά παιχνίδια πρωταθλήματος αλλά και με ήδη μεγάλη ευρωπαϊκή εμπειρία, ο Νίνης έχει προλάβει να φτιάξει ένα σημαντικό όνομα στη διεθνή αγορά, έχει κοστολογηθεί με πολλά εκατομμύρια ευρώ και είναι στέλεχος της μεγάλης Εθνικής ομάδας. Ο Φετφατζίδης έχει παίξει σε μερικά φιλικά ματς του Ολυμπιακού, σε κανά δυο διάσπαρτα επίσημα, πέρσι στο πρωτάθλημα, και ουσιαστικά τώρα μπαίνει στο κουρμπέτι.

Κι όμως… Αυτό που είδε όλη η Ελλάδα στο Καυτανζόγλειο (και που εμείς βλέπαμε εδώ και δύο χρόνια στην U21 και στις προπονήσεις στου Ρέντη) δεν χωράει αμφισβητήσεις. Το παιδί αυτό, με όλη την απαραίτητη συμβουλευτική συμπαράσταση από την ομάδα του και το οικογενειακό και επαγγελματικό περιβάλλον του, δεν έχει προηγούμενο εδώ και πάρα πολλά χρόνια στο ελληνικό ποδόσφαιρο και έχει τόσο μέλλον όσο κανείς άλλος φέρελπις παίκτης εδώ και επίσης πάρα πολλά χρόνια.

Στιγμιότυπο σαν εκείνο με την ντρίμπλα στον (πολύ καλό) μπακ του Ηρακλή Πάμπλο Λίμα, είχαν να το δουν οι θαμώνες του Καυτανζογλείου από την εποχή του μεγάλου Βάσια. Τέτοια ικανότητα απελευθέρωσης από τον προσωπικό αντίπαλο και εκμετάλλευσης του χώρου, ψάχνεις να τα βρεις σε αγώνες και παίκτες υψηλού ευρωπαϊκού επιπέδου.

Αγωνιστικά ελαττώματα ασφαλώς υπάρχουν, όπως και περιθώρια μεγάλης βελτίωσης. Αν όλα, όμως, κυλήσουν βάσει σχεδίου, προγράμματος και επαγγελματικής ευσυνειδησίας από τον ίδιο και τον περίγυρό του, είναι θέμα (λίγου) χρόνου να ξεφυτρώσουν διεθνείς ύμνοι και αφιερώματα για το νέο πολύ μεγάλο αστέρι του ελληνικού πρωταθλήματος.

Ο συμπαθέστατος και αξιοπρεπής Βίκτορ Μουνιόθ, στο σύντομο πέρασμά του από τα μέρη μας, άφησε για πάντα το όνομά του στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου ως ο προπονητής που έριξε στα βαθιά και έβαλε στη ζωή μας τον Σωτήρη Νίνη.

Ο Ερνέστο Βαλβέρδε θα μείνει για πολύ περισσότερα πράγματα από τον συμπατριώτη του στις ελληνικές ποδοσφαιρικές μνήμες. Ας είναι το σπουδαιότερο ότι πήρε το ρίσκο εκείνη τη βραδιά της 28ης Αυγούστου του 2010 να εμπιστευτεί τον Γιάννη Φετφατζίδη και να ανοίξει την αυλαία μιας πολύ μεγάλης καριέρας…

Χρήστος Μεγγλίδης

Στην κατηγορία: Ποδόσφαιρο | Tagged , | 50 Σχόλια

“Κλέβουν” ένα Σούπερ Καπ από τον Θρύλο

Από τον editor |

O Oλυμπιακός έχασε πέρυσι ένα Σούπερ Καπ, καθώς η ΕΣΑΠ θεώρησε ότι δεν μπορούν να γίνει, επειδή ο Ολυμπιακός κατέκτησε και το πρωτάθλημα και το Κύπελλο, αν και σε παρόμοιες περιπτώσεις στο παρελθόν δεν υπήρχε αυτό το πρόβλημα.

Άντε και καλά πέρυσι υπήρχε μια δικαιολογία, αλλά φέτος στερούν ένα  σίγουρο τρόπαιο από τον Ολυμπιακό που ως πρωταθλητής θα παίξει με τον διαλυμένο Παναθηναϊκό. Σύμφωνα με τον νέο πρόεδρο της ΕΣΑΠ, Παντελή Ταρνατώρο “υπάρχει οικονομικό πρόβλημα και δεν δέχεται καμία πόλη να φιλοξενήσει τη διοργάνωση με τον φόβο των επεισοδίων“. Απίστευτα πράγματα!

Αν δεν μπορούν να διοργανώσουν έναν αγώνα ας παραιτηθούν, ενώ με την ίδια δικαιολογία δεν θα είχαμε δυο τελικούς Κυπέλλου. Τότε όμως πήρε την ευθύνη η ΕΟΠΕ, αν και η ΕΣΑΠ ζητούσε την διοργάνωση. Η ΕΟΠΕ τα κατάφερε  χωρίς μάλιστα οπαδούς, αλλά με φιλάθλους.

ΥΓ: Ο Παντελής Ταρνατώρος είναι ο εκπρόσωπος του Ολυμπιακού στην ΕΣΑΠ, ενώ ο εκπρόσωπος του Παναθηναϊκού Θοδωρής Λιακόπουλος τόνισε ευθαρσώς ότι πρέπει να γίνει το Σούπερ Καπ. 

ΥΓ1: Τελικά, οι υπεύθυνοι αποφάσισαν τη διεξαγωγή του Σούπερ Καπ ύστερα από την έκταση που πήρε το θέμα.

Στέφανος Λεμονίδης

Στην κατηγορία: Βόλεϊ | Tagged , | 9 Σχόλια

“Η ισχύς από τη ρακέτα, εφέτος στην περιφέρεια”

Από τον editor | 29 Αυγούστου, 2010

Πολύ κουβέντα γίνεται  για τις διαφορές ανάμεσα στο  περυσινό και το εφετινό ρόστερ του  Ολυμπιακού. Μην σκοτίζεστε… Η μεγάλη αλλαγή είναι μία: Η ομάδα πλέον  θα βασίζεται στην  (καταπληκτική) περιφέρεια, ενώ μέχρι πέρυσι διέθετε τη δύναμη ισχύος της κοντά στο καλάθι.

Τα… 70 λεπτά των  Παπαλουκά, Τεοντόσιτς

Την περασμένη περίοδο  ο Ολυμπιακός (βαυκαλιζόταν ότι) είχε την καλύτερη front-line της Ευρώπης. Και πραγματικά, μια ομάδα που  διέθετε στις τάξεις της παίκτες όπως οι Κλέιζα, Μπουρούσης, Σχορτσιανίτης, Βούιτσιτς και Τσίλντρες (στο “ζωγραφιστό” ήταν ο χώρος δράσης και του Αμερικανού, μη γελιέστε) μπορούσε να τρομάξει κάθε αντίπαλο με το τόσο συσσωρευμένο ταλέντο. Αντίθετα, για την περιφέρεια η περυσινή χρονιά άρχιζε με πολλά ερωτηματικά δεδομένου ότι μοναδικά καθαρά πλέι-μέικερ ήταν ο Παπαλουκάς και ο Τεοντόσιτς, μάλιστα ο δεύτερος προερχόταν από κακή σεζόν, ενώ οι Χαλπερίν και Γουέιφερ συνοδεύονταν από αμφισβήτηση για διαφορετικούς ο καθένας λόγους. Παρά τις διορθωτικές κινήσεις με τους Πεν και Μπέβερλι, στα κρίσιμα ματς οι “ερυθρόλευκοι” χρειαζόταν να επιστρατεύσουν για 70 λεπτά το δίδυμο Παπαλουκά, Τεοντόσιτς. Ο “Τσάρος” είναι γνωστό ότι κάνει τη διαφορά όταν έχει την άνεση να αγωνίζεται για 15-20 λεπτά, ενώ ο Σέρβος άσος τον Μάιο είχε πια εμφανίσει σημάδια κόπωσης.

Πλέον, ο νέος Ολυμπιακός θα έχει στη φαρέτρα του, όχι μόλις  δύο, αλλά τέσσερα πρωτοκλασάτα πλέι-μέικερ: στους δυο “εγκεφαλικούς” Παπαλουκά, Τεοντόσιτς προστέθηκε ο υπερηχητικός Σπανούλης και ο πολυδιάστατος Λούκας. Όλοι τους μπορούν να παίξουν και στις δύο, ου μην και στις τρεις, θέσεις της περιφέρειας, όλοι τους μπορούν να δημιουργήσουν, όλοι τους μπορούν να σκοράρουν. Ας ρίξουμε μια ματιά στο αγωνιστικό στυλ του καθενός για να αποκτήσουμε μια αίσθηση για το τι να περιμένουμε από την περιφερειακή γραμμή των Πειραιωτών την περίοδο που ξεκινά σε 45 περίπου μέρες.

Ο “Τσάρος” των 15 λεπτών

Ο αρχηγός του Ολυμπιακού αναμένεται να αναλάβει το ρόλο που  είχε στα χρόνια του στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Θα είναι η μεγάλη προσωπικότητα εντός και εκτός παρκέ, ο άνθρωπος που κάνει τους συμπαίκτες του καλύτερους. Η ειδοποιός διαφορά θα έγκειται στο γεγονός ότι πρώτον δεν θα χρειάζεται να μένει στο παρκέ πάνω από τα αγαπημένα του 15-20 λεπτά, και δεύτερον ότι θα απαλλαγεί από το άγχος να αποδείξει πράγματα στο απαιτητικό “ερυθρόλευκο” κενό, αφού ο Ολυμπιακός του 2011 θα έχει για καθοδηγητή τον Βασίλη Σπανούλη. Ο “Τσάρος” θα έχει την ευκαιρία να κάνει την διαφορά, να ελέγχει το ρυθμό του αγώνα, να αλλάζει τη ροή του ερχόμενος από τον πάγκο, να παίρνει τα ηνία γνωρίζοντας ότι για τα υπόλοιπα (σκορ, έκρηξη, σουτ, γρήγορα πόδια) θα φροντίσουν άλλοι και κυρίως ο Kill-Bill.

Ο υπερηχητικός V-Span

Ο τελευταίος θα προσφέρει  όλα όσα έλειπαν από τους “ερυθρολεύκους” τα προηγούμενα χρόνια. Διεισδυτικότητα, ταχύτητα, δημιουργία προσωπικών φάσεων, πίεση στην μπάλα, καίρια split-out, πρωτοβουλίες, αυτοπεποίθηση στα καθοριστικά λεπτά. Αποτελούσε για χρόνια κοινή πεποίθηση ότι ο Ολυμπιακός χρειαζόταν έναν παίκτη τύπου Σπανούλη, άλλωστε πέρυσι προσπάθησε να αποκτήσει τον Χόλντεν (ένα γκαρντ από παρόμοια μήτρα με αυτή του Λαρισαίου), και τελικά κατάφερε να προσθέσει στη μηχανή του τον ίδιο τον MVP του Παναθηναϊκού την τελευταία διετία. Θα χρειαστεί, βέβαια, χρόνο προσαρμογής ο V-Span προκειμένου να διαχειριστεί το γεγονός ότι μεταπήδησε από τον έναν “αιώνιο” στον… σωστό, αλλά πρόκειται για τόσο ανταγωνιστικό και εγωιστή παίκτη που θα τα καταφέρει άψογα. 

Ο καθοριστικός Μίλος

Ο Τεοντόσιτς μεταμορφώθηκε  εν μια (πολωνική) νυκτί από παρεξηγημένο ταλέντο στον πλέον αναντικατάστατο “ερυθρόλευκο” την περυσινή σεζόν. Έκανε πράγματα και θαύματα στο παρκέ, τόσο χάρη στις εμπνεύσεις του που χάρισαν μια… στοίβα από χάι-λάιτ, όσο και χάρη στο τσαγανό του, το οποίο έδωσε στον ίδιο ένα βραβείο MVP της κανονικής περιόδου της Ευρωλίγκας και στον Ολυμπιακό έναν ηγέτη για πολλά χρόνια. Δεν θα αλλάξουν πολλά στο νέο ρόλο του. Με δεδομένο ότι ο Ντούσαν Ίβκοβιτς θα χαλιναγωγήσει τον άκρατο ενθουσιασμό του, θα τιθασεύσει το κάποιες φορές… οργισμένο ταλέντο του, το μόνο στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί θα είναι η αγωνιστική συνύπαρξή του με τον Σπανούλη. Καλύτερος σουτέρ ο Σέρβος, πιο διεισδυτικός ο Έλληνας, λογικά θα βρίσκονται κάμποση ώρα παρέα στο παρκέ και αυτή θα είναι η μεγάλη πρόκληση για τον “Ντούντα”. 

Ο πολυδιάστατος Λούκας

Πέρυσι, κάποιοι τον  ονόμασαν “Διαμαντίδη των φτωχών”. Δεν είχαν πολύ άδικο. Ο (επίσης) αριστερόχειρας Αμερικανός διαθέτει πολλά από τα στοιχεία του παιχνιδιού του αρχηγού  του Παναθηναϊκού. Μακριά άκρα, άνοιγμα  χεριών σχεδόν στα δύο μέτρα παρά ότι το ύψος του είναι πιο κοντά στο 1μ90, αμυντική προσήλωση, ομαδικό πνεύμα, εκρηκτικότητα, ταχύτητα στις αντιδράσεις, απειλή έξω από τα 6μ25, ικανότητα να αγωνιστεί σε τρεις θέσεις της πεντάδας. Ο Λούκας αποτελεί εξαιρετική προσθήκη στο “ερυθρόλευκο” ρόστερ και θα βρει κάμποσο χρόνο συμμετοχής, διότι προσθέτει πράγματα που λείπουν από το τρίο των ηγετών Παπαλουκά, Τεοντόσιτς, Σπανούλη. Στο Μαρούσι, ο Λούκας έπαιρνε βέβαια και “τραβηγμένες”, ή καλύτερα είχε και αρκετές προσωπικές ενέργειες, αλλά αυτές θα τις αφήσει κατά μέρος για τους Τεοντόσιτς, Σπανούλη. Ο 26χρονος Αμερικανός διαθέτει την οξυδέρκεια να κατανοήσει το ρόλο του στο λιμάνι και μοιάζει να “κουμπώνει” ιδανικά στην περιφέρεια του Ολυμπιακού. 

Βέβαια, πάλι θα ρωτήσει κάποιος “καλά, όλα τόσο καλά είναι καμωμένα”; Όχι, πάντοτε υπάρχουν περιθώρια για βελτιώσεις. Το ερωτηματικό για την εφετινή περιφέρεια των “ερυθρολεύκων” ανακύπτει έως στιγμής στη θέση “3”. Με δεδομένη την πολύμηνη απουσία του Βασιλόπουλου, το ερωτηματικό που συνοδεύει πάντα έναν παίκτη που επιστρέφει από δανεισμό (Πελεκάνος) και την… ηλικία των Κέσελι και Παπανικολάου, ο Ολυμπιακός είναι πασιφανές ότι δεν διαθέτει το πρωτοκλασάτο “τριάρι”. Είναι στο χέρι του Ίβκοβιτς να αποδείξει ότι δεν το χρειάζεται κιόλας…

Στέλιος Κυριάκογλου

Στην κατηγορία: Μπάσκετ | Tagged , , , | 156 Σχόλια

Ουρτάδο, ο αναντικατάστατος

Από τον editor |

Η ήττα από τον Ηρακλή (και ειδικά ο τρόπος με τον οποίο ήρθε) προκάλεσαν μία απότομη προσγείωση, η οποία συνοδεύτηκε από διάφορες αντιδράσεις εκνευρισμού. Κι όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις, οι περισσότερες αντιδράσεις είναι υπερβολικές. Τόσο υπερβολικές, όσο κι ο ενθουσιασμός που υπήρχε πριν από το ξεκίνημα του πρωταθλήματος για άμεσα αποτελέσματα.
 
Είναι υπερβολική, για παράδειγμα, η έντονη κριτική πολλών σχετικά με τις επιλογές του Βαλβέρδε στην ενδεκάδα και στη διάρκεια του ματς. Ο Βάσκος έκανε λάθη, επισημάνθηκαν και από τον ίδιο, δεν χρειάζεται ούτε πανικός και ουρλιαχτά, ούτε επικίνδυνοι αφορισμοί.
 
Είναι υπερβολικό και να δίδεται περισσότερη σημασία απ’ όση πραγματικά υπήρξε, στη συμβολή της διαιτησίας του Σταθόπουλου για τη διαμόρφωση του αρνητικού αποτελέσματος. Πράγματι δεν δόθηκαν τα πέναλτι στο 0-0, ωστόσο ο Ολυμπιακός έχασε το ματς γιατί ο ίδιος δεν προστάτευσε το προβάδιμα και την ανωτερότητά του μέσα στο γήπεδο. Με τα υπόλοιπα, χάνουμε το δάσος.
 
Σε αγωνιστικό επίπεδο, εκτιμώ με μεγαλύτερη ψυχραιμία σήμερα, ότι (πέραν του αποτελέσματος και της απίστευτης κατάρρευσης της ομάδας στο τέλος) υπήρξαν και πολλά θετικά στο Καυτανζόγλειο ενόψει του πραγματικού στόχου της δημιουργίας μιας πολύ καλής ομάδας. Για μεγάλο κομμάτι του αγώνα και με τα περισσότερα από τα αστέρια του σε χαμηλές πτήσεις, ο Ολυμπιακός έπαιξε θαυμάσιο και μοντέρνο ποδόσφαιρο, είχε ταχύτητα και έκανε πάρα πολλές φάσεις. Κι αυτό, στην πορεία και με μεγαλύτερη διάρκεια, μπορεί να βελτιωθεί και να αναπτυχθεί περισσότερο.


 
Επίσης, θεωρώ ότι ο Βαλβέρδε θα πρέπει να έχει ήδη καταλάβει ότι ο μοναδικός αναντικατάστατος παίκτης στη φετινή ενδεκάδα λέγεται Μόισες Ουρτάδο. Στο χτεσινό ματς που όλοι τον είδαν ανέτοιμο και με αρκετά λάθη, εγώ τον είδα να μπαίνει δυνατά σε κάθε μπάλα, να σταματάει αντεπιθέσεις, να ελέγχει το κέντρο και το ρυθμό, να βοηθάει και μπροστά (θυμηθείτε μια παλικαρίσια κεφαλιά πάσα του σε ένα αδύναμο τελικά σουτ του Ντουντού).
 
Στην πρώτη του θητεία στον Ολυμπιακό ο Βαλβέρδε δεν άφηνε ποτέ τον Ντουντού σε ρόλο αμυντικού μέσου κι όποτε σπάνια το είχε κάνει, τα αποτελέσματα δεν ήταν καλά. Πάντοτε ο Βραζιλιάνος είχε δίπλα του έναν κλασσικό κόφτη, όπως τον Στολτίδη ή τον Πατσατζόγλου. Με Ντουντού και Ιμπαγάσα κεντρικούς χαφ, αυτό που φάνηκε είναι ότι η ομάδα μπορεί να έχει καλύτερη κυκλοφορία μπροστά, αλλά αμυντικά δεν ανταποκρίνεται καθόλου.
 
Συμβουλές στον Βαλβέρδε δεν δίνουμε και οι προπονητές της εξέδρας ας προσπαθήσουν λίγο να συγκρατηθούν, ωστόσο κάποια παθήματα από την ήττα της πρεμιέρας θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν προς μελλοντικό όφελος της ομάδας. Η οποία-επαναλαμβάνω- έδωσε ακόμη και σε ένα τέτοιο (να πάει και να μην ξανάρθει) ματς, μεγάλες υποσχέσεις για τη συνέχεια.
 
Χρήστος Μεγγλίδης

Στην κατηγορία: Ποδόσφαιρο | Tagged , | 67 Σχόλια